Bunkier okrętów podwodnych Valentin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wjazd na teren bunkra
Więźniowie pracujący przy budowie bunkra okrętów podwodnych "Valentin" (1944)

"Valentin" U-Boot bunkier (Bremen Farge) – bunkier przeznaczony dla okrętów podwodnych w Bremie u ujścia rzeki Wezery w północnych Niemczech.

Historia obiektu[edytuj | edytuj kod]

Obiekt był budowany w latach 1943-45. Ukończono go w 85%. Jest to największy w Niemczech i drugi co do wielkości wybudowany przez Niemców bunkier. W założeniach miała być to stocznia końcowa dla okrętów podwodnych typu XXI, które miały być budowane z 9 segmentów i wodowane do rzeki Wezery.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Do dziś bunkier jest obiektem militarnym, należącym do Bundeswehry jednak używanym już jedynie w 40% powierzchni. Od niedawna udostępniony jest dla zwiedzających.

Parametry Bunkra "Valentin":

  • długość: 426 m
  • szerokość: część wschodnia 67 m, zachodnia 97 m
  • wysokość: 20-22 m
  • powierzchnia: 35 375 m²
  • grubość ścian:
  • 1 faza budowy 4,5 m
  • 2 faza budowy 7 m
  • zużycie betonu: około 500 000 m³

Praca niewolnicza[edytuj | edytuj kod]

Przy budowie obiektu pracowało 13 000 pracowników, w tym 4000 pracowników przymusowych, 5000 więźniów wojennych i 2000 więźniów KZ Bremen Farge (Polaków, Rosjan, Francuzów). Przy budowie zginęło około 6000 pracowników.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]