Burzan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Burzan (ukr. Бур'ян – burján) – wysokie, bujne zarośla roślin zielnych, złożone przede wszystkim z chwastów: ostów i łopianów, występujące dawniej na stepach ukraińskich.

O burzanie pisał Adam Mickiewicz w sonecie Stepy Akermańskie:

Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.

Na pierwszych stronach „Ogniem i mieczem” znajduje się następujący fragment:

Najbystrzejszy wzrok nie mógłby odkryć jednej żywej duszy ani nawet żadnego ruchu w ciemnych, zeschniętych i zwiędłych burzanach.

W rozdziale I, w tomie IV „Ogniem i mieczem”, też jest mowa o burzanach:

Więc wspinał się na strzemionach, żółte wąsiki nad falę
traw wytykał i patrzył, wietrzył, słuchał jak Tatar, kiedy to w dzikich
polach wśród burzanów myszkuje.