Caterina Buti del Vacca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Caterina Buti del Vacca (ur. ok. 1427[1], zm. zap. 1495[2]) – kochanka florenckiego notariusza ser Piera da Vinci, matka włoskiego malarza renesansowego Leonarda da Vinci.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie Cateriny nie zostało do końca ustalone. Jeden z pierwszych biografów Leonarda da Vinci, piszący ok. 1540 Anonimo Gaddiano, przekazał, że matka artysty pochodziła z wysokiego stanu społecznego, przy czym istnieje hipoteza, jakoby była ona dzieckiem nieślubnym[3]. W literaturze Caterina najczęściej jednak jest uważana za chłopkę lub dziewkę służebną[1]. Przeważnie przyjmuje się, że była ona córką drwala Boscaiola di Cerreto Guidi z dębowego lasu niedaleko Vinci[1][4]. Związała się z florenckim prawnikiem i księgowym ser Pierem da Vinci, wywodzącym się z rodziny notariuszy. 15 kwietnia 1452 w Anchiano niedaleko Vinci urodziła syna, nazwanego imieniem Leonardo. Ser Piero nadał mu nazwisko, lecz nie poślubił Cateriny, prawdopodobnie dlatego, że był już zaręczony z córką bogatego notariusza Albierą di Giovanni Amadori[1].

Rok po urodzeniu Leonarda Caterina wyszła za mąż za mieszkańca Vinci Antonia di Piero Buti del Vacca zwanego Accattanbrigą (awanturnikiem), wykonującego zawód piecowego (wypalał wapno) w Mercatale, i zamieszkała wraz z nim w Campo Zeppi. Małżeństwo Cateriny z Butim należało do udanych. Pochodziło z niego pięcioro dzieci: Piera, Maria, Lisabetta, Francesco i Sandra. Dzieci najprawdopodobniej zostały ochrzczone w kościele parafialnym San Pantaleone naprzeciwko Campo Zeppi[5]. Mąż Cateriny zmarł około 1490[6].

16 lipca 1493 do Corte Vecchia przyjechała kobieta o imieniu Caterina, identyfikowana z matką Leonarda[7]. Informację o jej przybyciu da Vinci zamieścił w swoim notatniku. Caterina po owdowieniu miała przyjechać do syna, aby u jego boku przeżyć ostatnie lata życia. Z Leonardem mieszkała przez dwa lata. Gdy zmarła, da Vinci urządził jej skromny jak na tamte czasy pogrzeb, zapisując w swym notatniku wszystkie wydatki na sumę 123 soldów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 40.
  2. Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 306.
  3. Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 41, przyp. 15.
  4. A. Vezzosi, Leonardo da Vinci. Genialny wizjoner, Warszawa 2006, s. 15.
  5. Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 43.
  6. Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 44.
  7. Ch. Nicholl, Leonardo da Vinci. Lot wyobraźni, Warszawa 2006, s. 304

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]