Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Narvie-Jõesuu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Kaasani kirik
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Estonia
Miejscowość EST Narva-Jõesuu linn COA.png Narva-Jõesuu
Wyznanie prawosławne
Kościół Estoński Kościół Prawosławny
Eparchia narewska
Wezwanie Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 22 października/4 listopada
Położenie na mapie Estonii
Mapa konturowa Estonii, blisko prawej krawędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej”
59,450046°N 28,024797°E/59,450046 28,024797

Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożejprawosławna cerkiew w Narvie-Jõesuu, w jurysdykcji eparchii narewskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Drewniana cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej została zbudowana w ciągu jednego roku, w 1867 r., i wtedy też wyświęcona. Pierwotnie znajdowała się we wsi Meriküla[1]. Świątynia była jedynym obiektem, jaki ocalał po spaleniu wsi podczas niemiecko-radzieckich bitew nad Narwą w 1944 r.[1]. Z kolei parafialna cerkiew św. Włodzimierza w Narvie-Jõesuu, zbudowana w 1893 r., została wysadzona w powietrze przez wycofujących się Niemców[1]. Stąd w 1946 r. pojawił się pomysł przeniesienia drewnianej świątyni do tejże miejscowości[1].

Biskup talliński Paweł zaaprobował taką koncepcję, jednak miejscowe władze nakazały parafianom umieścić ją w innym miejscu, niż znajdowała się zniszczona starsza świątynia. Zamiast na brzegu Narwy, budowlę umieszczono przy nowo wytyczonym rynku[1]. Podczas przenoszenia w 1947 r. zniszczeniu uległa wieża cerkwi z kopułą oraz część drewnianych karniszy[2]. Świątynia została ponownie konsekrowana 28 sierpnia 1948 r. przez biskupa tallińskiego Izydora, który nadał jej wezwanie św. Włodzimierza, zgodne z wezwaniem parafii w Narvie-Jõesuu[2]. W 2013 r. cerkwi przywrócono wezwanie Kazańskiej Ikony Matki Bożej[3]. Rok wcześniej w miejscowości, w dawnym budynku stacji meteorologicznej, otwarto drugą świątynię, której patronem został św. Włodzimierz[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e metropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 92.
  2. a b metropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 94.
  3. Храм Казанской иконы Божией Матери - Эстонская Православная Церковь Московского Патриархата, www.orthodox.ee [dostęp 2018-04-12] (ros.).
  4. Храм князя Владимира - Эстонская Православная Церковь Московского Патриархата, www.orthodox.ee [dostęp 2018-04-12] (ros.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • metropolita Korneliusz, W. Siłowjew, W. Wołochonski, S. Glinkale, W. Iljaszewicz, I. Łapszyn, S. Miannik, J. Sieliwierstowa, F. Hirvoja, Prawosławnyje chramy Estonii-Eesti Oigeusu Kirikud-The Orthodox churches in Estonia, Tallinn–Moskwa 2007.