Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Poniewieżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Panevėžio Viešpaties Prisikėlimo cerkvė
cerkiew parafialna
Ilustracja
Cerkiew od frontu
Państwo  Litwa
Miejscowość Coat of Arms of Panevezys.svg Poniewież
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Poniewieżu
Wezwanie Zmartwychwstania Pańskiego
Wspomnienie liturgiczne Pascha
Położenie na mapie Poniewieża
Mapa lokalizacyjna Poniewieża
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Ziemia55°43′33,1″N 24°21′17,4″E/55,725861 24,354833

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiegoprawosławna cerkiew w Poniewieżu. Świątynia parafialna. Należy do dekanatu wisagińskiego w eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew powstała w 1892 jako kaplica cmentarna, obiekt pomocniczy względem parafialnej cerkwi Kazańskiej Ikony Matki Bożej, na którą zamieniono popijarski kościół Świętej Trójcy. W 1918, po zwróceniu katolikom tej świątyni, kaplica Zmartwychwstania Pańskiego została zmieniona w cerkiew parafialną. Świątynia była w okresie międzywojennym ważnym ośrodkiem prawosławia na Litwie: przy parafii działała drukarnia religijna, towarzystwo dobroczynne i przytułek dla sierot. W latach 1921–1936 w cerkwi znajdowała się uważana za cudowną Surdegska Ikona Matki Bożej, pochodząca z zamkniętego w 1917 monasteru w Surdegach[1].

W 1947 władze stalinowskie zarejestrowały świątynię w Poniewieżu jako czynną cerkiew prawosławną.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew od strony prezbiterium

Cerkiew w Poniewieżu jest drewniana, jednonawowa. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się dzwonnica zwieńczona sygnaturką z cebulastą złoconą kopułą. Podobna konstrukcja znajduje się również nad prezbiterium. Budynek malowany jest z zewnątrz na niebiesko, obramowania okien i półkolumny – na biało. Na głównych drzwiach i tylnej ścianie prezbiterium rzeźbione i malowane krzyże prawosławne. We wnętrzu jednorzędowy ikonostas oraz dwa neoklasycystyczne boczne kioty z ikonami (jeden z nich zawiera kopię Surdegskiej Ikony Matki Bożej). Na ścianach budynku kilkanaście mniejszych ikon z II połowy XX wieku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ​ISBN 9986-559-62-6​, s.437-438

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ​ISBN 9986-559-62-6