Poliśke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chabno)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Poliśke
Поліське
Ilustracja
Opuszczony budynek administracyjny
Państwo  Ukraina
Obwód kijowski
Rejon poleski
Obecnie miejscowość opuszczona
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa lokalizacyjna Kijowa i obwodu kijowskiego
Poliśke
Poliśke
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Poliśke
Poliśke
Ziemia51°14′27,269″N 29°23′13,110″E/51,240908 29,386975
Portal Portal Ukraina

Poliśke (ukr. Поліське) – dawne osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie kijowskim, nad rzeką , dawna siedziba administracyjna rejonu poleskiego.

Pierwotnie miejscowość nazywała się Chabne (ukr. Хабне; ros. Хабное), w czasach radzieckich w 1934 roku została przemianowana na Kahanowyczi Perszi (ukr. Кагановичі Перші; ros. Кагановичи Первые), a w 1957 roku na Poliśke.

Miejscowość wzmiankowana była po raz pierwszy jako wioska w XV wieku. Od 1850 do 1918 roku była siedzibą polskiego rodu Horwattów. W XIX wieku miasteczko było znacznym ośrodkiem przemysłu tkackiego ze zdecydowaną przewagą ludności żydowskiej (80% w 1890 roku). W drugiej połowie XIX wieku i na początku XX wieku działała tu znana na Ukrainie kapela klezmerska Makonowieckich. W czasie istnienia ZSRR stopniowej zagładzie lub dewastacji uległy wszystkie zabytki w miejscowości: pałac Radziwiłłów z początku XIX wieku[1], dwie cerkwie (XVIII i XIX wiek) i kościół katolicki (XIX wiek).

Siedziba dawnej gminy Chabne(ukr.) w powiecie radomyskim, a od 1919 roku w czarnobylskim na Ukrainie.

21 kwietnia 1922 roku urodził się w Chabnem Iser Kuperman, siedmiokrotny mistrz świata w warcabach (w latach 1958-1974) i autor podstawowych prac o teorii warcabów.

W 1938 roku miejscowość otrzymała status osiedla typu miejskiego. Po katastrofie w Czarnobylu Poliśke całkowicie podupadło, gdyż leżało w bezpośrednim sąsiedztwie ewakuowanej strefy czarnobylskiej. W 1999 roku ludność miasta i okolic została przymusowo przesiedlona, gdyż pomiary radioaktywności zmusiły władze do weryfikacji pierwotnego zasięgu Strefy Wykluczenia. W 2005 roku żyło tam nielegalnie około tuzina starszych mieszkańców tzw. samosiołów.

Przypisy

  1. Antoni Urbański: ''Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, (IV cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1929, s. 108.

Bibliografia[edytuj]