Klezmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lubliner Klezmorim w Teatrze Żydowskim w Warszawie w czasie balu z okazji święta Purim

Klezmer (hebr. „כלי” – „narzędzie”, „instrument”; „זמר” – „śpiew”) – tradycyjny żydowski muzykant[1] weselno-karczmiany lub grający na innych przyjęciach (np. bar micwa).

Europejscy klezmerzy pochodzili z ubogich kręgów ludności żydowskiej, zajmowali niską pozycję społeczną, którą podkreślał żargon, jakim się posługiwali (klezmer-loszn). Żargon ten był podobny do używanego przez złodziei (ganowim-loszn). Na przełomie XIX i XX wieku, podczas wielkiej emigracji do Stanów Zjednoczonych spowodowanej pogromami Żydów w Rosji, przed muzykami otworzyły się nowe horyzonty do pracy. Wówczas ich pozycja i sytuacja zaczęła ulegać zmianie na lepsze.

Tradycja muzykowania przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Ojciec uczył syna, ten przekazywał swoje umiejętności swojemu synowi, w ten sposób powstawały dynastie klezmerskie. Ostatnim przedwojennym klezmerem żyjącym w Polsce był Leopold Kozłowski, przedstawiciel dynastii Brandweinów.


Przypisy

  1. klezmer. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-12-08].