Chelisoficula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chelisoficula
Nel et al., 2003
Okres istnienia: eocen
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada owady uskrzydlone
Infragromada nowoskrzydłe
Rząd skorki
Podrząd Neodermaptera
Infrarząd Epidermaptera
Nadrodzina Forfilculoidea
Rodzaj Chelisoficula
Typ nomenklatoryczny

Chelisoficula caussaneli Nel et al., 2003

Chelisoficula – wymarły rodzaj owadów z rzędu skorków, obejmujący tylko jeden znany gatunek: Chelisoficula caussaneli.

Rodzaj i gatunek opisali w 2003 roku André Nel, Alain Waller, Vincent Albouy, Jean-Jacques Menier i Gaël De Ploëg. Nazwa rodzajowa powstała z połączenia nazw dwóch innych rodzajów skorków: Chelisoches i Forficula, natomiast epitet gatunkowy nadano na cześć Claude’a Caussanela, specjalisty od skorków. Opisu dokonano na podstawie parki dobrze zachowanych w bursztynie okazów, odnalezionych we francuskim Le Quesnoy i pochodzących z sparnacianu, z wczesnego eocenu. Autorzy nie przyporządkowali tego taksonu do rodziny, zaznaczając że może należeć do skorkowatych lub Chelisochidae[1].

Owad ten miał ciało długości 8 mm, z czego 0,7–0,8 mm przypadało na przysadki odwłokowe. Jego prognatyczna głowa wyposażona była w 12-członowe czułki i oczy o szerokości nico mniejszej niż długość skroni. Żuwaczki miały po dwa ostre ząbki wierzchołkowe. Szyja cechowała się powiększonym tylnym sklerytem bocznym, zanikłym sklerytem tylno-bocznym i powiększonym, połączonym z przedpiersiem sklerytem brzusznym. Pokrywy były nabrzmiałe, a ich wyokrąglone przednie krawędzie odsłaniały równoboczną tarczkę. Stopy wyróżniały się drugim członem silnie wydlużonym pod człon trzeci i głęboko od niego oddzielonym, silnymi pazurkami i dużym arolium. Odwłok był ku tyłowi zwężony, u samicy złożony z 8, a u samca z 9 widocznych segmentów. Przysadki odwłokowe obu płci były podobne, miały silnie zakrzywiony, ustawiony pod kątem prostym do krawędzi wewnętrznej wierzchołek. Wyjątkowa wśród skorków była obecność na przysadkach samicy guzków uzbrojonych w liczne kolce zbudowane z długich i silnych szczecin. Genitalia samca złożone były z jednego płata, u nasady którego znajdowała się para paramer[1].

Przypisy

  1. a b A. Nel, A. Waller, V. Albouy, J.-J. Menier, G. De Ploëg. New fossil earwigs from the lowermost Eocene amber of Paris basin (France) (Insecta, Dermaptera, family incertae sedis). „Geodiversitas”. 25 (1), s. 119-129, 2003.