Czarnogórski Kościół Prawosławny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czarnogórski Kościół Prawosławny
Црногорска православна црква
Ilustracja
Państwo  Czarnogóra
Siedziba Cetinje
Data powołania 1993
Wyznanie Prawosławie
Metropolita metropolita Czarnogóry Michał
Dane statystyczne
Liczba wiernych 50 000
Położenie na mapie Czarnogóry
Ziemia42°23′16,3″N 18°55′18,0″E/42,387861 18,921667
Strona internetowa

Czarnogórski Kościół Prawosławny (czarnog. Црногорска православна црква) – jeden z niekanonicznych Kościołów prawosławnych, obejmujący swoją jurysdykcją część parafii prawosławnych na terenie Czarnogóry.

Od 1997 zwierzchnikiem Czarnogórskiego Kościoła Prawosławnego jest metropolita Michał (czarnog. Mihajlo, imię świeckie - Miraš Dedeić), który posługuje się tytułem arcybiskupa Cetinje i metropolity Czarnogóry.

Utworzenie[edytuj | edytuj kod]

Czarnogórski Kościół Prawosławny został powołany do życia przez duchownego Antonije Abramovicia i grupę czarnogórskich działaczy narodowych 31 października 1993 i w 1999 uzyskał status wspólnoty religijnej, zgodnie z prawem czarnogórskim. Do 1996 na czele Kościoła stał Antonije Abramović, a po jego śmierci nowym zwierzchnikiem wspólnoty został wybrany arcybiskup Michał (Miraš Dedeić).

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

11 stycznia 2007 zebrał się po raz pierwszy Święty Synod Czarnogórskiego Kościoła Prawosławnego, który w pierwszym swoim dekrecie potwierdził autokefaliczny status Kościoła. Na czele Świętego Synodu stanął metropolita Mihajlo. Oprócz niego w skład Świętego Synodu wchodzą: arcybiskup kotorsko-primorski Symeon i biskup Argentyny Gorazd. Sekretarzem Synodu jest protodiakon Sreten Vujović. Terytorium Czarnogóry podzielono na pięć eparchii: Cetyńską, Duklańską, Primorską, Ostrošką i Beranską.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Duchowni należący do Czarnogórskiego Kościoła Prawosławnego pełnią posługę liturgiczną w kilkunastu świątyniach wokół Cetinje, a także w wybudowanej niedawno świątyni w Kotorze. W czasie świąt nabożeństwa odbywają się także pod gołym niebem. Duchowni związani z Kościołem działają także w Australii (Nowa Południowa Walia) i Argentynie (prowincja Chaco).

Uznanie[edytuj | edytuj kod]

Czarnogórski Kościół Prawosławny w 1993 ogłosił autokefalię jednostronnie, przez żaden kanoniczny Kościół prawosławny nie jest uważany za takowy. W zgodnej ocenie kanonicznych Kościołów jedyną legalną administraturą prawosławną w Czarnogórze jest metropolia Czarnogóry i Przymorza, część Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew Czarnogórska utrzymuje natomiast kontakty z innymi niekanonicznymi Kościołami Włoch, Mołdawii, Gruzji i Macedonii, w przeszłości również z Bułgarskim Kościołem Prawosławnym (Synodem alternatywnym).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]