Czas retencji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czas retencji - wielkość występująca we wszystkich technikach chromatograficznych, równa ilości czasu potrzebnego do przejścia przez całą długość fazy rozdzielczej określonego składnika analizowanej mieszaniny.

Rozdział i analiza mieszanin w metodach chromatograficznych wynika z faktu, że każdy związek chemiczny wykazuje zazwyczaj inne powinowactwo chemiczne lub inny stopień oddziaływań fizycznych z fazą rozdzielczą. Czym to powinowactwo jest silniejsze tym dłuższy jest czas retencji.

Rodzaje czasów retencji[edytuj | edytuj kod]

  • czas retencji całkowity (niepoprawiony) substancji chemicznej, tr - jest to czas od wprowadzenia mieszaniny do rozdziału, do pojawienia się na chromatogramie maksimum piku, odpowiadającego tej substancji
  • czas retencji martwy (zerowy), tm - jest to czas retencji substancji obojętnej względem fazy rozdzielczej, czyli takiej, która nie oddziałuje chemicznie z tą fazą i dyfunduje przez nią bez żadnych przeszkód; w konsekwencji substancja ta pojawia się w eluacie jako pierwsza
  • czas retencji zredukowany substancji chemicznej, tr' - jest to różnica między całkowitym czasem retencji substancji a martwym czasem retencji, tr' = tr - tm.

Czasy retencji zależą głównie[edytuj | edytuj kod]

  • od charakteru substancji chromatografowanej i fazy stacjonarnej (stąd od współczynnika podziału K w chromatografii podziałowej lub współczynnika adsorpcji KA w chromatografii adsorpcyjnej),
  • od drogi jaką musi przebyć analizowana substancja i szybkości przepływu eluenta, przy czym oczywiście czas retencji jest tym dłuższy im dłuższą drogę ma do pokonania analizowana substancja i im mniejsza szybkość przepływu fazy ruchomej,
  • od temperatury,
  • od objętości fazy stacjonarnej.