Czasownik modalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czasownik modalnyczasownik, który opisuje sposób (sposób = modus, stąd nazwa) zachodzenia zjawisk lub zaistnienia rzeczy. Wg klasyki (ontologia, logika Arystotelesowska) są trzy sposoby orzekania: asertoryczność (jest tak a tak), apodyktyczność (musi być tak a tak) i problematyczność (może być tak a tak). Czasowniki modalne (np. mieć, musieć, móc, potrafić, chcieć, zechcieć, raczyć, pragnąć, zapragnąć, zamierzać, postanawiać, postanowić, usiłować, woleć, lubić, polubić, pozwalać, pozwolić) jako jedne z wielu (obok posiłkowych: być, zostać, stać się, stawać się; kauzatywnych: dawać, dać, kazać; fazowych: zaczynać, zacząć, kończyć, skończyć, przestawać, przestać i kilku trudniej klasyfikowalnych, jak np. mieć (chęć, zamiar), dać (radę), chcieć (przestać)) tworzą pierwszy człon orzeczenia złożonego (werbalnego).

  • muszę iść
  • mogę jechać

por. ang. must go, can go itp.

Zobacz też[edytuj]