Czołg rozpoznawczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czołg rozpoznawczy – mały, bardzo mobilny czołg o zasadniczej funkcji prowadzenia rozpoznania na rzecz własnych oddziałów. Charakteryzował się słabym uzbrojeniem – głównie km (7,92;7,62;7,5 mm), nkm/wkm (12,7 mm), mało kalibrowe działko 20-40 mm. Jedną z największych wad czołgu rozpoznawczego (wynikającą z potrzeby uzyskania wysokiej prędkości i znacznego zasięgu) był jego słaby pancerz.

Przedstawicielami takiego rodzaju czołgu były

  • brytyjskie czołgi lekkie - Mk V, Mk VI
  • francuskie czołgi lekkie - Renault AMR VM, Renault AMR ZT
  • rosyjskie czołgi lekkie - T-37A, T-38, T-40, T-60, T-70.

Polskie tankietki TK-3 i TKS określane jako czołgi rozpoznawcze praktycznie nie były przystosowane do realizacji tego typu zadań[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. MON: Polski czołg rozpoznawczy TKS. wojsko-polskie.pl, 2003-07-18. [dostęp 2012-07-14].