DTI (bankowość)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

DTI (z ang. Debt to income) – używany przy ocenie ryzyka kredytowego współczynnik pomiędzy wysokością środków przeznaczanych na regulowanie zobowiązań kredytowych a wysokością dochodu kredytobiorcy. Wskaźnik ten określa jaka maksymalnie część miesięcznych dochodów kredytobiorcy (pożyczkobiorcy) może zostać przeznaczona przez niego na spłatę kredytu (pożyczki).

Wskaźnik ten, obok LTV, jest stosowany jako instrument makroostrożnościowej oceny wiarygodności banków i stabilności sektora finansowego[1] przez agencje ratingowe, czy instytucje nadzoru finansowego itp.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Kluza, Adam Płociński, Andrzej Sławiński: Pozorny paradoks unii bankowej. Rzeczpospolita, 2012-11-07, s. 9.