DTI (bankowość)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

DTI (z ang. Debt to income) – używany przy ocenie ryzyka kredytowego współczynnik pomiędzy wysokością środków przeznaczanych na regulowanie zobowiązań kredytowych a wysokością dochodu kredytobiorcy. Wskaźnik ten określa jaka maksymalnie część miesięcznych dochodów kredytobiorcy (pożyczkobiorcy) może zostać przeznaczona przez niego na spłatę kredytu (pożyczki).

Wskaźnika DtI umożliwia w szybki sposób sprawdzić relację długu do dochodu, jednak nie uwzględnia czasu pozostającego do spłaty zadłużenia[1].

Wskaźnik ten, obok LTV, jest stosowany jako instrument makroostrożnościowej oceny wiarygodności banków i stabilności sektora finansowego[2] przez agencje ratingowe, czy instytucje nadzoru finansowego itp.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Co wpływa i jak poprawić zdolność kredytową, Porównywarka Kredytów Bankowych, 8 grudnia 2018 [dostęp 2019-02-27] (pol.).
  2. Stanisław Kluza, Adam Płociński, Andrzej Sławiński: Pozorny paradoks unii bankowej. Rzeczpospolita, 2012-11-07, s. 9.