Diagnoza (psychologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diagnoza (gr. διγνοσισσ - rozpoznanie) w psychologii polega na opisie pozytywnych i negatywnych właściwości psychicznych oraz psychologicznych mechanizmów funkcjonowania jednostki, wyjaśnianiu problemów w funkcjonowaniu tej jednostki oraz prognozie skutków zachowań i zjawisk i możliwości modyfikowania tego co problematyczne w funkcjonowaniu.

Można wyróżnić diagnozę kliniczną i psychometryczną.

Typy diagnoz[edytuj]

  • klasyfikacyjna - ma na celu przyporządkowanie rozpoznanego stanu rzeczy do danego gatunku lub typu,
  • typologiczna – określa stosunek badanego zjawiska do jednego lub kilku typów, mówi o cechach wspólnych z pewnym typem i ich natężeniu. Podaje swoistość danego zjawiska, stanu rzeczy,
  • genetyczna
    • kauzalna – szuka wyjaśnienia, uwarunkowania przyczynowego spostrzeganych objawów na podstawie zebranych danych o wcześniejszych fazach owego zjawiska oraz na podstawie wiedzy o ogólnych prawidłowościach przyczynowych zjawisk tej dziedziny, rozkłada złożone zjawisko badane na proste składniki,
    • znaczenia – wyjaśnia znaczenie występujących objawów patologicznych dla danego układu oraz ustala stopień ich szkodliwości, wyjaśnia celowość badanego zjawiska;
  • prognostyczna – przewiduje, jak dane zjawisko się rozwinie.

Błędy diagnostyczne[edytuj]

  1. pochodzące z niepostrzegania pewnych istniejących objawów,
  2. pochodzące z niezbadania czy istnieją pewne oznaki lub objawy przy ich wywoływaniu,
  3. techniczne ze złego funkcjonowania aparatury: tutaj błędy pomiaru;

czyli:

  • błędy orzekania – przypisanie jednostce diagnostycznej cechy, której nie posiada – błędne zaliczenia do gatunku albo typu,
  • błędy pominięcia – opuszczanie pewnego przypadku

oraz

  • błędy techniczne – ze złego działania aparatury używanej do badań – obrazy objawów nie odpowiadają rzeczywistości, - gdy osoba nie umie obsługiwać maszyny.