Dobroć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy pojęcia fizycznego. Zobacz też: dobro.
Zależność krzywej rezonansowej od dobroci układu drgań

Dobroć (symbol: Q) – wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy. Określa, ile razy amplituda wymuszonych drgań rezonansowych jest większa niż analogiczna amplituda w obszarze częstości nierezonansowych.

Dobroć wyraża się wzorem:

gdzie:

– energia drgań
– energia tracona w jednym okresie drgania
– częstotliwość rezonansowa układu drgań
– średnia moc tracona przez układ.

Dobroć określa szerokość połówkową krzywej rezonansowej:

gdzie:

– różnica częstotliwości, dla których energia drgań jest równa połowie energii maksymalnej występującej dla częstotliwości .

Obwody elektryczne[edytuj | edytuj kod]

Dla cewki o indukcyjności L dobroć wynosi:

gdzie:

częstość zmian prądu w radianach na sekundę
induktancja cewki
– zastępcza szeregowa rezystancja cewki.

Dla kondensatora o pojemności C dobroć wyraża się wzorem:

gdzie:

– częstość zmian prądu w radianach na sekundę
kapacytancja kondensatora
– zastępcza szeregowa rezystancja kondensatora.

W obwodzie szeregowym zawierającym cewkę i kondensator:

gdzie:

– zastępcza szeregowa rezystancja układu.

W obwodzie równoległym zawierającym cewkę i kondensator:

gdzie:

– zastępcza równoległa rezystancja układu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]