Dowód wprost

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dowód wprost (dowód zwyczajny, dowód klasyczny) – inna od dowodu nie wprost forma dowodzenia w systemie założeniowym rachunku zdań, w której prawdziwość tezy dowodzi się bezpośrednio poprzez dedukcję - z założeń twierdzenia i aksjomatów teorii (ustalonych reguł).

Przykład dowodzenia metodą wprost w klasycznym rachunku zdań[edytuj]

(schemat zdaniowy)
1. (pierwsze założenie w schemacie)
2. (drugie założenie w schemacie)
3. (zast. reguły negowania implikacji z wiersza 1.)
4. (zast. reguły opuszczania koniunkcji z wiersza 3.)
5. (zast. reguły opuszczania koniunkcji z wiersza 3.)
6. (zast. reguły opuszczania negacji z wiersza 5. prowadzące do uzyskania tezy schematu, a zatem i wniosku, iż musi być tautologią)