Droździk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Droździk
Turdus iliacus[1]
Linnaeus, 1766
Droździk
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina drozdowate
Podrodzina drozdy
Rodzaj Turdus
Gatunek droździk
Synonimy
  • Turdus musicus
Podgatunki
  • T. i. coburni Sharpe, 1901
  • T. i. iliacus Linnaeus, 1758
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Droździk[3], drozd rdzawoboczny (Turdus iliacus) – gatunek ptaka z rodziny drozdowatych (Turdidae).

Występowanie[edytuj]

Zamieszkuje północną Europę i Azję (po Kamczatkę). Skandynawia i północna Rosja to obszary, gdzie ptaki te występują najliczniej. To ptak wędrowny lub częściowo wędrowny na niewielkie i średnie odległości - przylatują w marcu lub kwietniu, a odlatuje od września do grudnia. Migrują w licznych grupach i głównie nocą zatrzymując się na polach, łąkach i w lasach. Na zimę przylatuje do zachodniej i środkowej Europy zatrzymując się tam w tych samych środowiskach co drozd śpiewak. Populacje z Islandii i wysp północnego Atlantyku kierują się do Szkocji, Irlandii, Francji i na Półwysep Iberyjski. Osobniki euroazjatyckie zimą spotyka się w Europie Zachodniej i w basenie Morza Czarnego i Kaspijskiego. Wyróżnia się 2 podgatunki T. iliacus[4][5]: Turdus iliacus iliacus - występuje w północnej Eurazji i Turdus iliacus coburni - występujący na Islandii i na wyspach wulkanicznych na północnym Atlantyku między Islandią a Shetlandami.

W Polsce gniazdują nielicznie na północnym wschodzie Polski (w okolicach Białegostoku) i skrajnie nielicznie w innych regionach, jednak na przelotach spotyka się je w całym kraju (w innych regionach widywane jednak sporadycznie). Przeloty są regularne i dość liczne - stada mogą liczyć nawet kilkaset ptaków. W kraju zimuje bardzo nielicznie.

Cechy gatunku[edytuj]

To najmniejszy drozdowaty w Polsce. Od innych drozdów odróżnia go biała brew nad okiem, biały wąs, pomiędzy nimi ciemny policzek i rdzawoczerwony spód skrzydeł oraz bok piersi. Ciemnobrązowe kreskowanie układa się w równe linie. Mają dość krótki ogon. Wierzch jest jednolicie szarobrunatny, a spód ma gęsto plamkowany na białym lub srebrzystym tle. Dziób jest czarny, prostokątny, który w locie przypomina nieco te, który występuje u skowronka. Żuchwa u nasady dzioba jest żółta. Samce nie różnią się od samic.

Jest trochę mniejszy od śpiewaka. Czasami może tworzyć luźne kolonie.

Rozmiary ciała[edytuj]

Długość ciała 
Droździki śpiewają zwykle nocami w czasie migracji
waha się w granicach 21–23 cm
Rozpiętość skrzydeł 
ok. 33-35 cm

Masa ciała[edytuj]

50–80g.

Zachowanie[edytuj]

Zwykle widuje się go gdy skacze po ziemi lub przesiaduje na gałęziach. Wieczorami wykonuje przeloty na wspólne noclegowiska znajdujące się w lasach. Po wyprowadzeniu lęgów spotyka się go w stadach, które wiosną, w czasie migracji, osiągają liczebność setek osobników. W tym okresie nie oddalają się od siebie na odległość większą niż ok. 30 metrów.

Głos[edytuj]

W czasie nocnych przelotów lub przy odlocie wydaje przeciągłe okrzyki. Jest to przenikliwe "cij", podczas gdy odgłosy drozdów śpiewaków to wysokie, krótkie "cip". Świergocąca melodia zawiera liczne powtórzenia i krótkie, opadające frazy. Najczęściej słychać je w nocy.

Biotop[edytuj]

Na przelotach widywany na polach, łąkach (tu widywany z kwiczołami) i skrajach lasów brzozowych, wierzbowych, olszowe i iglaste. Preferuje jagodonośne krzewy i drzewa. Zasiedla bory iglaste i mieszane, brzeziny na nizinach i terenach górskich wybiera te biotopy na których znajdują się wody i mokradła. W Polsce zasiedla olsy, bory, łęgi, bagna i mokradła. Na terenach lęgowych zamieszkują obrzeża tundry, parki i ogrody.

Okres lęgowy[edytuj]

W ciągu roku wyprowadzane są 2 lęgi od maja do czerwca.

Gniazdo[edytuj]

Młode droździki w gnieździe

Umieszczone zazwyczaj ok. 1,5 metra nad ziemią, zatem dość nisko, nad drzewem i krzewem przy pniu i bocznych gałęziach młodych roślin drzewiastych, np. świerków. Mają kształt czarki utworzonej z gałązek, mchu i trawy i wylepionej od środka błotem z trawiastym i liściastym wyściółką. Pary gniazdują osobno - nie tworzą kolonii.

Jaja[edytuj]

Samica wiosną znosi bladoniebieskie lub zielonkawoniebie jaja 5–6 o rdzawym (czerwono-brązowe) niewyraźne nakrapianiu. Lęgów może być więcej niż jeden, a odbywają się najczęściej na przełomie kwietnia i maja.

Wysiadywanie i rozwój piskląt[edytuj]

Wysiadywanie trwa zazwyczaj 12-14 dni, podobnie jak rozwój piskląt. Po wykluciu karmią je rodzice. Młode opuszczają gniazdo po 10-12 dniach.

Pożywienie[edytuj]

Zimą w diecie droździka dominują mięsiste owoce, takie jak z krzewu irgi

Zjada owady, dżdżownice, drobne ślimaki i inne drobne bezkręgowce, na jesień także jagody, głóg, berberys i jarzębina.

Pokarm znajduje zwykle na ziemi - tam biega i skacze przypatrując się glebie. Owady znajduje też na krzewach i drzewach. Zimą w czasie żerowania rozgrzebuje liście i śnieg.

Ochrona[edytuj]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[6]. Przyczyną zmniejszania liczebności są koty i kontakty z człowiekiem (np. zderzenia z samochodami).

Przypisy

  1. Turdus iliacus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2015. Turdus iliacus. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-04-27]
  3. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Turdinae Rafinesque, 1815 - drozdy (wersja: 2016-01-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-25].
  4. F. Gill, D. Donsker: Thrushes (ang.). IOC World Bird List: Version 6.2. [dostęp 2016-04-27].
  5. Redwing (Turdus iliacus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-14].
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Bibliografia[edytuj]