Dyslokacja (krystalografia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dyslokacja krawędziowa. Linia dyslokacji - niebieska. Wektor Burgersa - czarny.
Dyslokacja śrubowa.

Dyslokacja krystaliczna - liniowy defekt budowy sieci krystalicznej zakłócająca regularną kolejność płaszczyzn sieciowych[1]. Dyslokacje występują prawie we wszystkich kryształach a ich zdolność do przemieszczania się odpowiada za własności plastyczne materiałów krystalicznych, znacznie niższą wytrzymałość materiałów na ścinanie niż na ściskanie[2].

Pod względem geometrycznym wyróżnia się proste typy dyslokacji:

  • Dyslokacja krawędziowa - defekt sieci krystalicznej polegający na wystąpieniu półpłaszczyzny krystalicznej umieszczonej między płaszczyznami sieci kryształu o budowie prawidłowej.
  • Dyslokacja śrubowa - defekt sieci krystalicznej objawiający się przemieszczeniem części kryształu o sieci prawidłowej, w wyniku czego powstaje krawędź będąca osią (linią) dyslokacji śrubowej.
  • Dyslokacja mieszana - będąca sumą (jednoczesnym występowaniem) dyslokacji krawędziowych i śrubowych.

Dyslokacje opisuje się za pomocą linii dyslokacji, wektora Burgersa i wektora stycznych do linii dyslokacji.

Przypisy

  1. praca zbiorowa: Encyklopedia fizyki. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 431.
  2. C. Kittel: Wstęp do fizyki ciała stałego. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 584 - 606.