Eliasz Chaim Majzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eliasz Chaim Majzel
אליהו חיים מייזל
Lata życia 1821 – 19 maja 1912
Naczelny rabin Łodzi
Okres urzędowania od 1873
do 1912
Poprzednik Mojżesz Lipszyc
Następca Eliezer Lejb Treistman

Eliasz Chaim Majzel (ur. 1821 w Gródku, zm. 19 maja 1912 w Łodzi) – polski rabin, od 1873[1] do śmierci naczelny rabin Łodzi[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Gródku na Wileńszczyźnie. Był prawnukiem gaona Arona Szmula Kajdamowera i wnukiem po kądzieli gaona Eliezera Grajwera. Nauki pobierał w Kownie i Wołoszczynie. W wieku 17 lat został rabinem i objął urząd w rodzinnej miejscowości. Następnie, w latach 1864–1867, był rabinem w Prużanie, a w latach 1867–1873 w Łomży. W 1873 został wybrany na naczelnego rabina Łodzi.

Był najdłużej pełniącym swoją funkcję rabinem w Łodzi. Za jego czasów nastąpiła rozbudowa gminnych synagog i znaczny rozwój szkolnictwa żydowskiego. Znany był z dbałości o odpowiedni poziom wykształcenia podległych sobie rabinów, a także z niezwykłej dobroczynności i działalności charytatywnej[3]. Między innymi razem z przedstawicielami Kościoła katolickiego organizował darmowe kuchnie dla biedoty obu wyznań. Potrafił łagodzić spory pomiędzy ortodoksami i chasydami a żydami postępowymi. Cieszył się ogromną popularnością wśród łódzkiej społeczności żydowskiej. Doprowadził także do powstania szpitala żydowskiego (obecnie Szpital Kliniczny im. dr. S. Sterlinga).

Grób Eliasza Chaima Majzela

Eliasz Chaim Majzel został pochowany na nowym cmentarzu żydowskim przy ulicy Brackiej w Łodzi[4]. Co roku w jorcajt rabina, do jego grobu pielgrzymują liczni Żydzi z całego świata.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]