Elizabeth Czerczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elizabeth Czerczuk, właściwie Elżbieta Czerczuk – polska reżyser, aktorka, tancerka, choreograf i pedagog, tworząca we Francji. Założycielka i dyrektor Théâtre Elizabeth Czerczuk (T.E.C.) w Paryżu, który od 2017 prezentuje spektakle choreograficzne, inspirowane dziełami polskich dramaturgów, przede wszystkim Witkacego i Witolda Gombrowicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po studiach teatralnych na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie Elżbieta Czerczuk występowała w teatrze i filmach pod dyrekcją m.in. Jerzego Stuhra, Marka Koterskiego, Tomasza Zygadły, Waldemara Śmigasiewicza[1].

W 1991 roku wyjechała na stypendium do Francji. Doskonaliła tam swoje umiejętności w trakcie studiów w paryskim Konserwatorium Sztuk Dramatycznych, Szkole Pantomimy Marcela Marceau, stażu w Komedii Francuskiej i Narodowym Centrum Choreografii w Caen.

Na początku pobytu we Francji pracowała u boku takich artystów, jak reżyser teatralny Daniel Mesguich w Komedii Francuskiej czy wybitna choreografka Karine Saporta w paryskim Théâtre de la Ville.

W 1992 roku założyła swój własny zespół teatralny pod nazwą Compagnie Elizabeth Czerczuk.

Od 2017 roku teatr noszący obecnie nazwę Théâtre Elizabeth Czerczuk (T.E.C.) mieści się w 12. dzielnicy Paryża, na powierzchni ponad tysiąca metrów kwadratowych. Budynek jest też siedzibą prywatnej szkoły teatralnej założonej przez artystkę, „Laboratorium Ekspresji Teatralnej” (L.E.T.). Ponadto organizowane jest w nim laboratorium radykalności artystycznej, czyli cykl konferencji o wielkich mistrzach teatru i dramatu polskiego (Kantor, Grotowski, Gombrowicz, Witkacy)[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Najgłośniejsze spektakle w reżyserii Elżbiety Czerczuk z ostatnich lat w T.E.C. to: tryptyk wg Witkacego „Nienasyceni” („Requiem dla artystów”, „Dementia Praecox” i „Matka)” (2017–2018) oraz „Iwona”, według „Iwony, księżniczki Burgunda” Gombrowicza (2019) oraz „Dementia Tremens”[3].

Spektakle Elżbiety Czerczuk gościły na festiwalach w całej Europie, w tym kilkakrotnie na festiwalu teatralnym w Awinionie. Spotykały się wielokrotnie z zainteresowaniem francuskiej krytyki i widzów[4].

Pomimo pobytu za granica artystka utrzymuje kontakty z rodzinnym krajem. W latach 2002–2003 piastowała funkcję dyrektorki Wrocławskiego Teatru Pantomimy[5].

W 1998 r., w 200. rocznicę urodzin Adama Mickiewicza, wystawiła, po raz pierwszy we Francji, „Dziady[6]. W stulecie urodzin Tadeusza Kantora, w 2015 roku, reżyserowała Szkolną ławkę (Le Banc d’école), inspirowaną dziełem twórcy teatru Cricot 2.

Oprócz bogatej pracy artystycznej zdobyła także międzynarodowe doświadczenie menedżerskie. W latach 2009–2013 była dyrektorką artystyczno-ekologicznego projektu unijnego Homme@Home, w którym człowiek jest konfrontowany z czterema żywiołami. W tym europejskim przedsięwzięciu wzięli udział artyści z czterech krajów (Polski, Francji, Belgii i Grecji)[7].

Przez wiele lat wykładała grę aktorską w EICAR (L’École Internationale de Création Audiovisuelle et de Réalisation) w Paryżu oraz ekspresję ruchu scenicznego w szkołach filmowych w Łodzi i Warszawie.

Nagrody, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Artystka otrzymała wiele wyróżnień, wśród których są: Platynowy Medal francuskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury za dokonania teatralne (2019) oraz wyróżnienie w konkursie „Wybitny Polak we Francji” w roku 2016 za całokształt twórczości scenicznej, wręczony artystce w Ambasadzie RP w Paryżu (2016)[8].

W 2020 roku Elżbieta Czerczuk zwyciężyła w konkursie „Wybitny Polak we Francji” w kategorii: Kultura[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Elżbieta Czerczuk ::: Osoby ::: Encyklopedia teatru polskiego, www.encyklopediateatru.pl [dostęp 2020-11-07] (pol.).
  2. Théâtre Laboratoire Elisabeth Czerczuk, theatres-parisiens.fr [dostęp 2020-11-07].
  3. https://www.theatreelizabethczerczuk.fr.
  4. Patrz np. Marie Plantin, Pariscope, 22 listopada 2018; Anais Heluin, Scenes d’une folie peu ordinaire, La Terrasse, 20 grudnia 2017; Mathieu Perez, Macabrantesque, Le Canard enchaîné, 11 października 2017; Wiecej recenzji na stronie T.E.C.: https://www.theatreelizabethczerczuk.fr/media/presse.
  5. Elżbieta Czerczuk ::: Osoby ::: Encyklopedia teatru polskiego, www.encyklopediateatru.pl [dostęp 2020-11-07] (pol.).
  6. Elisabeth Kulakowska, Aux frontières du visible et de l’invisible, Courrier de Varsovie, 11 grudnia 1998.
  7. Théâtre Laboratoire Elisabeth Czerczuk, theatres-parisiens.fr [dostęp 2020-11-07].
  8. Gala Konkursu Wybitny Polak we Francji – Teraz Polska, terazpolska.pl [dostęp 2020-11-07] (pol.).
  9. Wybitni w czasach pandemii – iFrancja 🇫🇷 – Francja – Najnowsze informacje prosto z Francji, www.ifrancja.fr [dostęp 2020-11-07] (pol.).