EmDrive

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

EmDrive (RF resonant cavity thruster) – napęd statków kosmicznych w zamierzeniu mający działać dzięki samej energii elektrycznej, bez jakiegokolwiek gazu pędnego ani znaczącego promieniowania elektromagnetycznego opuszczającego statek. Urządzenie zostało opracowane przez Rogera J. Shawyera - inżyniera, założyciela Satellite Propulsion Research Ltd.

Budowa i założenia teoretyczne[edytuj | edytuj kod]

Żadne współcześnie znane zasady fizyki nie potwierdzają możliwości działania tego urządzenia. Wszystkie hipotezy na ten temat są niepotwierdzonymi spekulacjami. Teoria działania ma opierać się na efektach relatywistycznych. Główną część urządzenia stanowi rezonator mikrofalowy zamykający promieniowanie mikrofalowe dostarczane przez magnetron. Jeden z końców rezonatora jest szerszy od drugiego, a jego wymiary są dobrane tak, by zapewnić rezonans dla fal elektromagnetycznych o określonej długości. Dzięki temu fale te rozchodząc się w kierunku szerszego końca mają przyspieszać, natomiast w kierunku węższego końca spowalniać. W wyniku różnych prędkości przemieszczania czoła fali mają wywierać różne ciśnienia promieniowania na przeciwległe końce rezonatora i w ten sposób ma powstawać niezerowy ciąg poruszający statek.

Argentyński fizyk Minotti opublikował hipotezę, że za działanie Emdrive może odpowiadać szczególna klasa teorii grawitacji skalarno-tensorowych[1][2][3][4].

Brytyjski fizyk McCulloch tłumaczy działanie EmDrive w oparciu o jego niepotwierdzoną jeszcze teorię kwantyzowanej bezwładności, zwaną także teorią MiHsC[5][6][7][8][9]. Teoria ta, jeśli chodzi o jej zastosowanie do Emdrive, przewiduje między innymi, że zwiększenie współczynnika Q oraz umieszczenie dielektryka w stożku lub w cylindrze na jednym z jego końców, spowoduje wzrost ciągu Emdrive[10][11][12].

Fińscy fizycy tłumaczą działanie EmDrive przekształcaniem mikrofal w fotony, które wydostają się z zamkniętej przestrzeni wywołując ciąg[13][14][15].

Portugalscy fizycy (jak również niektórzy pracownicy NASA z Eagleworks Laboratories) tłumaczą działanie EmDrive w oparciu o teorię fali pilotującej[16][17].

W lipcu i wrześniu 2016 zostały opublikowane chińskie patenty dr Yue Chena z Chińskiej Akademii Technologii Kosmicznych (CAST) odnośnie różnych projektów EmDrive mających za zadanie poprawić ciąg napędu[18][19].

W październiku 2016 Shawyer uzyskał brytyjski patent na drugą generację EMDrive[20](tekst patentu)[21] oraz patent międzynarodowy[22].

Testy eksperymentalne[edytuj | edytuj kod]

Wbrew doniesieniom prasowym[23], NASA nie udowodniła jeszcze, że silnik w rzeczywistości będzie działał w przestrzeni kosmicznej poza magnetosferą Ziemi, aczkolwiek opublikowano już w naukowym recenzowanym czasopiśmie wyniki prób EmDrive w środowisku próżniowym[24], chociaż wciąż nie można wykluczyć błędów eksperymentalnych[25].

Jeszcze przed oficjalnym opublikowaniem artykułu naukowego NASA, José Rodal, Jeremiah Mullikin i Noel Munson ogłosili w kwietniu 2015 r. na forum NASASpaceFlight.com (jest to strona komercyjna, wbrew nazwie niezwiązana z NASA) wyniki badań, według których sprawdzili oni działanie silnika w próżni i wyeliminowali możliwe błędy pomiarowe, udowadniając przy tym ich zdaniem zasadę działania tego silnika[26].

W 2015 opublikowano wyniki badań przeprowadzonych przez Martina Tajmara z Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie[27]. Fizyk poinformował, że jego zdaniem silnik EmDrive uzyskał ciąg, ale nie stanowi to dowodu na działanie silnika[28]. Zadaniem eksperymentu było sprawdzenie efektów ubocznych wcześniejszych metod używanych do badania silnika („Our test campaign can not confirm or refute the claims of the EMDrive but intends to independently assess possible side-effects in the measurements methods used so far[28]). Sam eksperyment został skrytykowany za jego niedokładne przeprowadzenie, błędy pomiarowe, a ogłoszone wyniki zostały określone jako „gierki słowne” [28].

Pierwsza naukowa publikacja Shawyera dotycząca EmDrive ukazała się 10 lipca 2015 w Acta Astronautica i dotyczyła drugiej generacji EmDrive[29][30].

Zdaniem Shawyera druga, kriogeniczna generacja EmDrive ma uzyskać tony ciągu, co pozwoli na zastosowanie napędu w niemal wszystkich obecnie używanych pojazdach[31].

W czerwcu 2016 niemiecki naukowiec i inżynier Paul Kocyla ogłosił crowdfunding w celu wysłania w przestrzeń kosmiczną EmDrive jego produkcji jako satelitę PocketQube[32].

W sierpniu 2016 Guido Fetta, założyciel przedsiębiorstwa Cannae Inc, ogłosił zamiar wystrzelenia CubeSat, miniaturowego satelity, wyposażonego w Cannae Drive. Jest to jego własna wersja napędu EmDrive[33].

14 października 2016 ukazał się wywiad filmowy z Shawyerem dla International Business Times UK przedstawiający m.in. przyszłość i historię rozwoju EmDrive oraz zainteresowanie wynalazkiem przez departamenty obrony USA i Wielkiej Brytanii, Pentagon, NASA i Boeinga. Shawyer przekazał dla niektórych z ww. organizacji całą techniczną dokumentację napędu oraz wersje demonstracyjne EmDrive dające ciąg 8 g i 18 g[34].

17 listopada 2016 opublikowano wyniki badań zespołu NASA, w których wstępnie potwierdzono pomiary wskazujące na wytwarzanie przez urządzenie ciągu ale bez uznanego wytłumaczenia w jaki sposób ma się to odbywać[35][36][37][38].

10 grudnia 2016 Chińska Agencja Kosmiczna ogłosiła na konferencji prasowej w Pekinie, że od 5 lat finansuje badania EmDrive i że zamierza zastosować ten napęd w swoich satelitach najszybciej jak to będzie możliwe oraz że w tej chwili testuje już ten napęd na orbicie Ziemi[39][40][41][42][43][44].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem dr. John P. Costella, Shawyer „nie rozumie praw fizyki” i popełnia m.in. podstawowy błąd, nie uwzględniając w swoich diagramach siły wywieranej przez promieniowanie na ściany boczne rezonatora[45]. Także dr Michael E. McCulloch podobnie skrytykował teorię Shawyera[46]. FAQ umieszczone na stronie SPR Ltd. zawiera twierdzenie, że jest to wielkość zaniedbywalna[47]. Najwięcej wątpliwości budzi zignorowanie w teorii urządzenia zasady zachowania pędu[45], chociaż sam Shawyer twierdzi, że działanie napędu jej nie narusza[47].

Wynalazca urządzenia aż do 2015 nie opublikował żadnej pracy na jego temat w czasopiśmie podlegającym recenzji naukowej i – jak sam twierdzi – podlegał atakom personalnym i kierowano wobec niego znieważające go obelgi, szczególnie w internecie[48]. Dopiero 10 lipca 2015 ukazała się on-line publikacja naukowa Shawyera w Acta Astronautica, dotycząca drugiej generacji EmDrive[29][49]. Wcześniej ukazały się publikacje w prasie popularnonaukowej, np. w New Scientist[50]. Po publikacji artykułu w tym popularnym tygodniku, jego redakcja została skrytykowana za sensacyjny ton[51][52][45]. Miesiąc później wydawca opublikował wyjaśnienia i przeprosiny za artykuł[53]. Jednakże oprócz Shawyera także inni naukowcy opublikowali kilka prac dotyczących EmDrive w recenzowanych czasopismach naukowych (niektóre są wymienione w przypisach), część z nich ukazała się jeszcze przed publikacją naukową Shawyera.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Fernando O. Minotti. [1302.5690] Scalar-tensor theories and asymmetric resonant cavities. „arXiv:General Relativity and Quantum Cosmology (gr-qc) + Grav. & Cosmol.”. 19 (3), s. 201–208, 2013. DOI: 10.1134/S0202289313030080. arXiv:1302.5690 (ang.). 
  2. Scalar-tensor theories and asymmetric resonant cavities | SpringerLink, link.springer.com [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  3. F. O. Minotti. [1701.00454] Revaluation of Mbelek and Lachi\`eze-Rey scalar tensor theory of gravitation to explain the measured forces in asymmetric resonant cavities. „arXiv:General Physics (physics.gen-ph) + Grav. & Cosmol. 23 (2017) 287”. 23 (3), s. 287–292, 2017. DOI: 10.1134/S0202289317030100. arXiv:1701.00454 (ang.). 
  4. Scalar Tensor Theory of gravitation to explain EMDrive | NextBigFuture.com, www.nextbigfuture.com [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  5. Nowa teoria na temat działania silnika EmDrive. Silnik możliwy inaczej, mlodytechnik.pl [dostęp 2017-12-02] (pol.).
  6. M. E. McCulloch. [1604.03449] Testing quantised inertia on the emdrive. „arXiv:General Physics (physics.gen-ph) + EPL (Europhysics Letters)”. 111 (6), s. 60005, 2015. DOI: 10.1209/0295-5075/111/60005. arXiv:1604.03449 (ang.). 
  7. http://www.ptep-online.com/index_files/2015/PP-40-15.PDF
  8. 'New physics' theory accidentally proves EmDrive works, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  9. The Curious Link Between the Fly-By Anomaly and the “Impossible” EmDrive Thruster - MIT Technology Review, www.technologyreview.com [dostęp 2017-11-17] (ang.).
  10. M. E. McCulloch. Testing quantised inertia on emdrives with dielectrics. „EPL (Europhysics Letters)”. 118 (3), s. 34003, 2017. DOI: 10.1209/0295-5075/118/34003. 
  11. https://www.researchgate.net/publication/316650291_Testing_quantised_inertia_on_emdrives_with_dielectrics
  12. Physics from the edge: July 2017, physicsfromtheedge.blogspot.co.uk [dostęp 2017-11-17].
  13. Finowie wyjaśniają, jak działa 'niemożliwy silnik' | KopalniaWiedzy.pl, kopalniawiedzy.pl [dostęp 2017-12-02] (pol.).
  14. Patrick Grahn, Arto Annila, Erkki Kolehmainen. On the exhaust of electromagnetic drive. „AIP Advances”. 6 (6). s. 065205. DOI: 10.1063/1.4953807 (ang.). [dostęp 2017-12-02]. 
  15. EmDrive: controversial space propulsion device does have an exhaust, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-11-17] (ang.).
  16. J. R. CROCA i inni, A POSSIBLE EXPLANATION FOR THE EM DRIVE BASED ON A PILOT WAVE THEORY, „Journal of Applied Physical Science International”, 8 (4), 9 sierpnia 2017 [dostęp 2017-10-09].
  17. Fiona MacDonald, This Overlooked Theory Could Be The Missing Piece That Explains How The EM Drive Works, „ScienceAlert” [dostęp 2017-10-09] (ang.).
  18. Patent CN105781921A - Electromagnetic thruster cavity based on periodic structure - Google Patents, www.google.com [dostęp 2017-11-17].
  19. Patent CN105947224A - Electromagnetic propulsion system and method - Google Patents, www.google.com [dostęp 2017-11-17].
  20. Opatentowano napęd EM Drive nowej generacji, tylkonauka.pl [dostęp 2016-10-28].
  21. EmDrive: Here's Roger Shawyer's new patent for a next-gen superconducting thruster, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-11-17] (ang.).
  22. https://patentscope.wipo.int/search/docservicepdf_pct/id00000035187289/PAMPH/WO2016162676.pdf
  23. Piotr Cieśliński: Naukowcy z NASA potwierdzają: "niemożliwy" napęd kosmiczny jednak działa! (pol.). wyborcza.pl, 2014/08/03. [dostęp 2014-08-02].
  24. Harold White i inni, Measurement of Impulsive Thrust from a Closed Radio-Frequency Cavity in Vacuum, „Journal of Propulsion and Power”, 2016, s. 1–12, DOI10.2514/1.B36120, ISSN 0748-4658 [dostęp 2016-11-20].
  25. Anomalous Thrust Production from an RF Test Device Measured on a Low-Thrust Torsion Pendulum (ang.). nasa.gov. [dostęp 2014-08-02].
  26. Evaluating NASA’s Futuristic EM Drive (ang.). nasaspaceflight.com, 2015-04-29. [dostęp 2015-05-01].
  27. Martin Tajmar: Direct Thrust Measurements of an EMDrive and Evaluation of Possible Side-Effects (ang.). arc.aiaa.org. [dostęp 2015-08-05].
  28. a b c George Dvorsky: No, German Scientists Have Not Confirmed the “Impossible” EMDrive (ang.). io9.com. [dostęp 2015-08-05].
  29. a b Roger Shawyer. Second generation EmDrive propulsion applied to SSTO launcher and interstellar probe. „Acta Astronautica”. 116, s. 166–174, November–December 2015. DOI: 10.1016/j.actaastro.2015.07.002. [dostęp 2017-12-02]. 
  30. EmDrive: Roger Shawyer paper describing space propulsion on UAVs finally passes peer review, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  31. EmDrive: Nasa Eagleworks paper has finally passed peer review, says scientist close to the team, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-11-17] (ang.).
  32. Fundraiser by Paul Kocyla : Flying an EMDrive into space, www.gofundme.com [dostęp 2017-11-17] (ang.).
  33. Amerykański inżynier przetestuje napęd EM Drive w kosmosie, tylkonauka.pl [dostęp 2016-09-18].
  34. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2017-11-17] (fr.).
  35. EmDrive – silnik kosmiczny na prąd elektryczny | Nauka w Polsce, naukawpolsce.pap.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  36. Raport NASA potwierdza działanie silnika EM Drive, tylkonauka.pl [dostęp 2016-11-20].
  37. Harold White i inni, Measurement of Impulsive Thrust from a Closed Radio-Frequency Cavity in Vacuum, „Journal of Propulsion and Power”, 2016, s. 1–12, DOI10.2514/1.B36120, ISSN 0748-4658 [dostęp 2016-11-20].
  38. The Peer-Reviewed EmDrive Paper Is Officially Out, „IFLScience” [dostęp 2016-11-20].
  39. Chińczycy testują kontrowersyjną technologię kosmiczną - Biznes - rp.pl, www.rp.pl [dostęp 2017-12-02] (pol.).
  40. Wynalazek wszechczasów działa! Chiny testują już na orbicie silnik sprzeczny z prawem Newtona (FOTO) – Reporters.pl, reporters.pl [dostęp 2017-12-02] (pol.).
  41. EmDrive: Chinese space agency to put controversial microwave thruster onto satellites 'as soon as possible', www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  42. EmDrive: Here are the problems China must fix to make microwave thrusters work on satellites, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  43. EmDrive: US and China already testing microwave thruster on Tiangong-2 and X-37B space plane, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  44. Mars could be getting closer and closer, if this science isn’t magic - World - Chinadaily.com.cn, www.chinadaily.com.cn [dostęp 2017-12-02].
  45. a b c Why Shawyer’s ‘electromagnetic relativity drive’ is a fraud (ang.). johncostella.webs.com. [dostęp 2014-08-05].
  46. Physics from the edge: Critique of Shawyer's emdrive theory, physicsfromtheedge.blogspot.co.uk [dostęp 2017-11-17].
  47. a b EmDrive FAQ (ang.). emdrive.com. [dostęp 2014-08-05].
  48. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2017-11-17] (fr.).
  49. EmDrive: Roger Shawyer paper describing space propulsion on UAVs finally passes peer review, www.ibtimes.co.uk [dostęp 2017-12-02] (ang.).
  50. A Theory of Microwave Propulsion for Spacecraft (ang.). newscientist.com. [dostęp 2015-02-11].
  51. John Baez: A Plea to Save New Scientist (ang.). golem.ph.utexas.edu. [dostęp 2015-02-11].
  52. Did NASA Validate an “Impossible” Space Drive? In a Word, No. (ang.). discovermagazine.com. [dostęp 2015-02-11].
  53. Emdrive on trial (ang.). newscientist.com. [dostęp 2015-02-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]