Ersted

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy jednostki natężenia pola magnetycznego. Zobacz też: dwuznak oe.

Ersted (skrót Oe) – jednostka natężenia pola magnetycznego w układzie CGS.

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Natężenie pola magnetycznego wytwarzanego w punkcie, w którym na jednostkowy biegun magnetyczny działa siła 1 dyny nazywany jest erstedem, zgodnie ze wzorem [1]

\vec{H} = \frac{\vec{F}}{b}

gdzie

H – natężenie pola magnetycznego,
F – siła,
b – natężenie bieguna magnetycznego (wielkość analogiczna do ładunku elektrycznego – pojęcie obecnie nieużywane).

Jednostkę wprowadziła IEC w 1930 [2] honorując Hansa Christiana Ørsteda, który wprowadził pojęcie elektromagnetyzmu w 1820. Jednostka ta początkowo nazywana była gausem (do roku 1935), później gausem nazwano jednostkę indukcji magnetycznej [1].

Związek z jednostkami SI[edytuj | edytuj kod]

W układzie SI natężenie pola magnetycznego wyraża się w amperach na metr.

1\;\mbox{Oe} = \frac {1000}{4\pi} \frac{\mbox{A}}{\mbox{m}} \approx 79,577\; \frac{\mbox{A}}{\mbox{m}}

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mieczysław Jeżewski, Fizyka, PWN, Warszawa 1966, wyd IX, s. 407-8
  2. IEC - About > History