Indukcja magnetyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indukcja magnetyczna (zwana również: „indukcją pola magnetycznego”) – podstawowa wielkość wektorowa opisująca pole magnetyczne. Opisuje natężenie pola magnetycznego wewnątrz ciała[1].


Definicja[edytuj]

Indukcja magnetyczna jest definiowana nie wprost, ale przez siłę działającą na poruszający się ładunek elektryczny (noszącą nazwę siły Lorentza)[2]:

Jeżeli w pewnym obszarze na poruszający się ładunek działa siła określona przez następujący iloczyn wektorowy

{\vec F} = q {\vec v}\times {\vec B}

gdzie:

to w obszarze tym występuje pole magnetyczne o indukcji {\vec B}.

Skalarnie wartość siły Lorentza też można zapisać jako:

F=|q|vB\sin \alpha

gdzie α – jest kątem pomiędzy wektorem prędkości a wektorem indukcji magnetycznej.

Wartość indukcji magnetycznej możemy określić przez siłę F działającą na ładunek q poruszający się w polu magnetycznym z prędkością v, prostopadle kierunku indukcji, wówczas:

{B=\frac{F}{|q|v}}

Z matematycznego punktu widzenia wektor indukcji magnetycznej jest pseudowektorem.

Związek z natężeniem pola magnetycznego[edytuj]

Indukcję magnetyczną można zapisać jako:

\mathbf{B} = \mu \mathbf{H}

gdzie

\muprzenikalność magnetyczna ośrodka, wyrażona w henrach na metr.

Oznacza to, że indukcja magnetyczna wewnątrz ciała równa jest natężeniu pola magnetycznego poza ciałem, pomnożonemu przez współczynnik przenikalności magnetycznej materiału. Indukcja magnetyczna zależy od właściwości magnetycznych ciała (materiału) w przeciwieństwie do natężenia pola magnetycznego.

Jednostka[edytuj]

Jednostką indukcji magnetycznej jest tesla oznaczana wielką literą T.

\left[\text{T} \right] = \left[ {\frac {\text{N}}{\text{A} \cdot \text{m}}} \right]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. http://portalwiedzy.onet.pl/18249,,,,indukcja,haslo.html.
  2. Władysław Tomaszewicz, Piotr Grygiel: Podstawy Fizyki, Rozdział 5. 2002. [dostęp 2009-10-15]. s. 125.

Bibliografia[edytuj]

  • David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker, Podstawy Fizyki, tom 3, PWN, Warszawa 2003.
  • Marta Skorko, Fizyka, wyd. II, PWN, Warszawa 1973.