Eugeniusz Czarnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Czarnowski
Adam, Piotr Kostrzewa, Lidzki, Piotr
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1904
Łódź, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1947
Warszawa, Polska
Zawód ekonomista
Stanowisko członek Rady Jedności Narodowej, kapitan Armii Krajowej
Partia Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Eugeniusz Czarnowski, ps. „Adam”, „Piotr Kostrzewa”, „Lidzki”, „Piotr” (ur. 17 listopada 1904 w Łodzi, zm. 30 grudnia 1947 w Warszawie[1]) – prezes Zjednoczenia Demokratycznego, członek Rady Jedności Narodowej, kapitan Armii Krajowej, ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława (maszynisty kolejowego) i Emilii Vydry[1]. Służył ochotniczo w Wojsku Polskim w 1920. W 1922 ukończył gimnazjum im. Władysława Giżyńskiego w Warszawie. Był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego i wchodził w latach 1923–1924 w skład Rady Głównej Wolnego Harcerstwa. Czynnie działał od 1923 w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej oraz Stowarzyszeniu Wolnomyślicieli Polskich. W 1934 ukończył studia ekonomiczno-polityczne na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego[1]. W 1936 rozpoczął pracę jako ekonomista w warszawskiej Spółdzielni Pracy „Grupa Techniczna”[2]. W następnych latach został jej dyrektorem ekonomiczno-finansowym, a w 1939 objął stanowisko dyrektora naczelnego[1].

Podczas II wojny światowej w konspiracji od jesieni 1939. Jeden ze współzałożycieli i następnie członek tzw. trójki kierowniczej Związku Odbudowy Rzeczypospolitej (ZOR)[1]. Od 1940 pracował w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej-AK. W lutym 1943 wyznaczony do rozmów o współpracy z PPR z ramienia AK. Od początku 1944 prezes Zarządu Głównego Związku Wolnej Polski[3][1]. Jednocześnie czynnie uczestniczył od 1941 w tajnym SD oraz współpracował z jego organem prasowym, pismem „Nowe Drogi”[4]. W latach 1944–1945 był prezesem Zjednoczenia Demokratycznego, z ramienia którego wszedł do Rady Jedności Narodowej, od października 1944 był członkiem Komisji Głównej RJN.

W marcu 1945 aresztowany przez NKWD, w procesie szesnastu skazany na 6 miesięcy więzienia. Po powrocie do kraju od jesieni 1945 został dyrektorem Spółdzielni „Grupa Techniczna”, a od 1946 członkiem Rady Naczelnej i Centralnego Komitetu Stronnictwa Demokratycznego[4].

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami (1 stycznia 1945).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK. Warszawa: 1987, s. 388.
  2. O Spółdzielni Pracy „Grupa Techniczna”, lewicowo.pl.
  3. Używał w tych organizacjach pseudonimu „Adam”.
  4. a b Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK. Warszawa: 1987, s. 389.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]