Felicissimus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Felicissimus
Felicissimus
Cesarz rzymski
Okres panowania 270/271 lub 274
Dane biograficzne
Data urodzenia III wiek
Data śmierci 270/271 lub 274

Felicissimus (zm. 270/271 lub 274[1]) – rzymski ekwita, urzędnik i kierownik skarbu państwowego, uzurpator[2][3][4] za czasów cesarza Aureliana.

Felicissimus był wysokiej rangi urzędnikiem cesarskim (rationalis), który sprawował nadzór nad państwowym skarbem oraz cesarskimi mennicami w Rzymie. W 271 podczas najazdu Germanów lub w 274 zainicjował bunt niewolników i pracowników rzymskiej mennicy[5][6]. Większość historyków datuje bunt na 270, koniec 270, przełom 270/271 lub wiosnę 271. Jedynie Eugène Cizek proponuje datę 274 w oparciu o relację Aureliusza Wiktora, który opisuje bunt mincerzy po wzmiance o tryumfie Aureliana w Rzymie i przeprowadzonej pod koniec rządów cesarza reformie monetarnej, która miała być przyczyną buntu. Rozumowanie to obala swoją argumentacją Robert Suski i opowiada się za wiosną 271, gdy w Rzymie miały miejsce rozruchy i krwawe represje[1].

Felicissimus poległ w walce, w której zginęło według relacji w Historia Augusta 7000 żołnierzy spośród wioślarzy, wojsk nadbrzeżnych i obozowych (lembarii, ripanensies, castriani) oraz Daków[7]. Do decydującej bitwy doszło w Rzymie na wzgórzu Celius, a liczba poległych w starciach uważana jest przez historyków za zawyżoną, sugeruje się więc udział w rebelii części rzymskiego plebsu lub wiąże z represjami wobec senatorów, którzy spiskowali przeciw Aurelianowi po jego klęsce w bitwie pod Placencją[8][9][10].

Przyczyną buntu mincerzy była obawa przed karą ze strony cesarza za fałszowanie monet, które prawo rzymskie karało zesłaniem na wyspy, do kopalń lub ukrzyżowaniem. Słabsza kontrola cesarska nad mennicami w czasie walk z barbarzyńcami na granicach imperium mogła skłonić do fałszowania monet brązowych i srebrnych na wielką skalę. Być może bunt spowodowało stracenie Felicissimusa po wykryciu malwersacji. Po stłumieniu buntu mennica w Rzymie do 272 pozostawała zamknięta, co poważnie obniżyło prestiż miasta[11][3][12].

Przypisy

  1. a b Suski 2008 ↓, s. 332–333.
  2. Polemiusz Sylwiusz ↓, Laterculus 49..
  3. a b Kotula 2006 ↓, s. 64.
  4. Suski 2008 ↓, s. 334.
  5. Brewiaria dziejów rzymskich ↓, Aureliusz Wiktor, Księga o Cezarach 35, 6.
  6. Brewiaria dziejów rzymskich ↓, Eutropiusz, Brewiarium od założenia Miasta IX, 14.
  7. Historia Augusta ↓, Aurelian 38, 2.
  8. Suski 2008 ↓, s. 333–334.
  9. Kotula 2006 ↓, s. 63–64.
  10. Krawczuk 1991 ↓, s. 114.
  11. Suski 2008 ↓, s. 334–336.
  12. Krawczuk 1991 ↓, s. 114–115.

Bibliografia[edytuj]

Źródła
Opracowania

Linki zewnętrzne[edytuj]