Filipińczyki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Filipińczyki
Rhabdornithinae
Rabor, 1986
Przedstawiciel podrodziny – filipińczyk wąsaty (R. mystacalis)
Przedstawiciel podrodziny – filipińczyk wąsaty (R. mystacalis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina szpakowate
Podrodzina filipińczyki
Typ nomenklatoryczny

Meliphaga mysticalis Temminck

Rodzaje

Filipińczyki[2] (Rhabdornithinae) – monotypowa podrodzina ptaków z rodziny szpakowatych (Sturnidae).

Występowanie[edytuj]

Podrodzina obejmuje gatunki występujące endemicznie na Filipinach[3].

Charakterystyka[edytuj]

Długość ciała 15,1–18,8 cm, masa ciała 22,4–46 g[4]. Wyglądem przypominają pełzacze, są podobnej wielkości, mają zakrzywione do dołu dzioby, którymi wydobywają owady z zagłębień w korze. W odróżnieniu od pełzaczy mają język przystosowany również do pobierania nektaru z kwiatów. Są ptakami osiadłymi, nie podejmują dalekich wędrówek.

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

Greckie ῥαβδος rhabdos – pasek (por. ῥαβδος rhabdos – gałązka); ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak[5].

Podział systematyczny[edytuj]

Pokrewieństwo filipińczyków z innymi ptakami nie jest jasno ustalone. Podczas gdy niektórzy autorzy wyróżniają je w samodzielną rodzinę Rhabdornithidae, inni umieszczają je wewnątrz pełzaczy, tymaliowatych oraz szpakowatych[6]. Lovette i Rubenstein wykazali, że filipińczyki tworzą odrębną linię rozwojową, siostrzaną dla szpakowatych[7] i dlatego obecnie wiele ujęć systematycznych umieszcza ten takson w Sturnidae[2][3][8]. Do podrodziny należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami[2]::

Przypisy

  1. H.G.L. Reichenbach: Handbuch der speciellen Ornithologie. Dresden: 1853, s. 276. (niem.)
  2. a b c Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Rhabdornithinae Rabor, 1986 - filipińczyki (wersja: 2015-10-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-10].
  3. a b F. Gill, D. Donsker: Nuthatches, Wallcreeper, treecreepers, mockingbirds, starlings & oxpeckers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-04-10].
  4. R. Kennedy, H. Miranda: Family Rhabdornithidae (Rhabdornis). W: J. del Hoyo, A. Elliott, D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 13: Penduline-tits to Shrikes. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 194–195. ISBN 84-96553-45-0. (ang.)
  5. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-04-10]. (ang.)
  6. D. Zuccon, A. Cibois, E. Pasquet, P.G.P. Ericson. Nuclear and mitochondrial sequence data reveal the major lineages of starlings, mynas and related taxa. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 41 (12), s. 333-344, 2006. DOI: 10.1016/j.ympev.2006.05.007 (ang.). 
  7. I. J. Lovette, D.R. Rubenstein. A comprehensive molecular phylogeny of the starlings (Aves: Sturnidae) and mockingbirds (Aves: Mimidae): Congruent mtDNA and nuclear trees for a cosmopolitan avian radiation. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 44, s. 1031-1056, 2007 (ang.). 
  8. J.H. Boyd III: Sturnidae: Starlings, Mynas (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 3.05 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2016-04-10].