Fireflash

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fireflash
Fairey Fireflash RAFM.JPG
Państwo  Wielka Brytania
Producent Fairey Aviation
Rodzaj kierowany powietrze-powietrze
Data konstrukcji 1957
Operacyjność 1957 - 1958
Długość 2,83 m
Masa 150 kg
Napęd dwa silniki rakietowe na paliwo stałe
Prędkość 2 Ma[1]
Zasięg 3,1 km
Naprowadzanie zdalnie sterowany w wiązce prowadzącej
Rysunek

Fireflash – pierwszy brytyjski kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze. Pocisk został opracowany przez firmę Fairey na zlecenie Ministerstwa Zaopatrzenia z maja 1949, w ramach programu Blue Sky, pierwotnie nazwanego Pink Hawk. Pocisk był kierowany w prowadzącej wiązce radarowej. Posiadał nietypową konfigurację: dwa silniki rakietowe umieszczone z przodu, na górze i na dole, zaś sam pocisk umieszczony za silnikami. Taki układ miał zapobiec ewentualnym zakłóceniom powstałym w odbiorze sygnału radiowego, które mogłyby powstać w wyniku pracy silników rakietowych. Konfiguracja powodowała ograniczenie zasięgu i czasu trwania lotu. Wyprodukowano ok. 300 pocisków.

Zasada naprowadzania polegała na stałym utrzymaniu w celowniku celu, przez co był on opromieniowany wiązką radarową, w której leciał pocisk, korygując swój lot, aby utrzymać się w wiązce[1]. Przez to, pocisk nadawał się jedynie do zwalczania w dzień mało manewrujących celów w rodzaju formacji bombowców z napędem tłokowym (np. Tu-4)[1].

Pierwotnie testy pocisków prowadzono na przystosowanych samolotach Gloster Meteor NF.11. Pierwsze kierowane odpalenie miało miejsce w 1954 roku[2]. Dalsze próby prowadzono w latach 1956-1957 na samolocie Supermarine Swift F.Mk 7. Pierwsze odpalenie kierowane miało miejsce 15 lutego 1957[1]. W 1957 dopuszczono pocisk do ograniczonego użytku operacyjnego – w praktyce tylko do szkolenia i zdobywania doświadczeń z uwagi na jego ograniczone parametry[1]. W marcu 1957 sformowano 1 Dywizjon Rozwoju Broni Kierowanych (No.1 Guided Weapons Development Squadron) w bazie RAF Valley, który używał samolotów Swift F.Mk 7 do listopada 1958[1]. Odpalono ok. 160 pocisków podczas ćwiczeń, w tym tylko jeden z głowicą bojową (do samolotu Gloster Meteor na poligonie w Woomera)[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g Buttler ↓, s. 26-27.
  2. Tony Buttler: Gloster Meteor. Hall Park Books, s. 71, seria: Warpaint Series. No.22. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

  • Tony Buttler: Supermarine Swift and Type 535. Hall Park Books, seria: Warpaint Series. No.58. (ang.)
  • Fireflash Programme