Supermarine Swift

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Supermarine Swift FR Mk5
Swift F Mk.2 WK242 / "P" z 56 Dywizjonu RAF
Swift F Mk.2 WK242 / "P" z 56 Dywizjonu RAF
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Supermarine
Typ myśliwiec przechwytujący, rozpoznawczy
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 29 grudnia 1948 (Typ 510)
Lata produkcji 1954
Wycofanie ze służby 1970.
Egzemplarze 4 muzealne
Dane techniczne
Napęd 1× Rolls-Royce Avon 114
Ciąg 31.9 kN
Wymiary
Rozpiętość 9.9 m
Długość 12.8 m
Wysokość 4.1 m
Powierzchnia nośna 30.5 m²
Masa
Własna 6 094 kg
Startowa 9 380 kg
Osiągi
Prędkość maks. 1147 km/h
Pułap 13 960 m
Zasięg 1 015 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × działko ADEN 30 mm, bomby i rakiety na węzłach
Użytkownicy
Wielka Brytania

Supermarine Swiftbrytyjski myśliwiec przechwytujący, który po długim okresie rozwoju odbył stosunkowo krótką służbę, zastąpiony w dywizjonach bojowych przez mającego większe możliwości Huntera. Wersje rozpoznawcze służyły do lat 70. Nigdy nie został użyty w walce.

Swift pochodził od kilku prototypów, na których wypróbowywano różne warianty silnika i konstrukcji. Typ 510, rozwojowa wersja Supermarine Attacker, był pierwszym brytyjski samolotem o skośnych skrzydłach i skośnym usterzeniu. Końcowa wersja rozwojowa, typ 541, używała silników Rolls-Royce Avon ze sprężarkami osiowymi, w miejsce silników Nene, o sprężarkach odśrodkowych, co spowodowało konieczność przekonstruowania kadłuba, dostosowanego do bardziej "pękatych" jednostek napędowych.

Pierwsza wersja bojowa, Swift F Mk1 został pospiesznie wprowadzony do produkcji w związku ze wzrostem napięcia między Układem Warszawskim a NATO po wybuchu wojny koreańskiej. Swifty Mk1, które weszły do służby w 1954 r. były pierwszymi myśliwcami ze skośnym skrzydłem w służbie brytyjskiej.

Wersja MK2 miała dodatkowe dwa działka ADEN, ale zwiększone obciążenie spowodowało kłopoty ze statecznością. Mk3 zostały wyposażone w silniki RR Avon 114 z dopalaczem; były wykorzystywane wyłącznie jako szkolne. Mk4 miały zmienioną konstrukcję ogona, co wyeliminowało kłopoty ze statecznością; niestety, dopalacze nie dawały się włączyć na dużych wysokościach, co uniemożliwiło Swiftom skuteczne działanie w roli myśliwca przechwytującego.

Następną wersją był FR Mk5, samolot myśliwsko-rozpoznawczy o przedłużonym nosie, gdzie zamontowane były kamery; uzbrojenie zmniejszono do dwóch działek, jak w wersji Mk1. Ze względu na problemy z dopalaczem na dużych wysokościach, misje rozpoznawcze były wykonywane na niskim pułapie. PR Mk6 była wersją rozpoznawczą pozbawioną uzbrojenia; z kolei Mk7 był pierwszym brytyjskim myśliwcem uzbrojonym w pociski kierowane powietrze-powietrze, Fairey Fireflash. Obie wersje były wykorzystywane jedynie jako treningowe i testowe.

Ze względu na kłopoty ze statecznością, wersje Mk1 i Mk2 zostały – po kilku katastrofach (w tym jednym wypadku śmiertelnym) – szybko uziemione. Problemy usunięto do wersji FR Mk5, która była w użyciu w jednostkach RAF stacjonujących w Niemczech do 1961 r., kiedy to zastąpiły je bardziej uniwersalne Huntery. Sukces tej ostatniej konstrukcji spowodował przerwanie dalszych prac na Swiftem.

Wybudowano 197 z planowanych 497 maszyn. Samolot pobił kilka rekordów, w tym ostatni rekord prędkości należący do seryjnie produkowanej maszyny brytyjskiej: 1,187 km/h w 1953 r. (pilot Mike Lithgow). Pewna liczba Swiftów, rozmieszczonych w różnych odległościach od punktu epicentrum, została użyta podczas testów bomb atomowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Birtles, Philip. Supermarine Attacker, Swift and Scimitar (Postwar Military Aircraft 7). London: Ian Allan, 1992. ISBN 0-7110-2034-5.
  • Curry, Alan and Frank Goodridge. "The Rise and Fall of the Swift." FlyPast: Key Publications, May and July 1987.
  • Taylor, John W.R. "Supermarine Swift." Combat Aircraft of the World from 1909 to the present. New York: G.P. Putnam's Sons, 1969. ISBN 0-425-03633-2.
  • Winchester, Jim. The World's Worst Aircraft: From Pioneering Failures to Multimillion Dollar Disasters. London: Amber Books Ltd., 2005. ISBN 1-904687-34-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]