Franciszek Goyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Goyka (ur. w 1844 w Sławoszynie, zm. 16 lutego 1927 w Chłapowie) – gawędziarz kaszubski.

Syn Jana Goyki, który po niedanej próbie wywołania na Pomorzu powstania w 1848 zbiegł do Królestwa Polskiego, pozostawiając żonę z synem na Kaszubach. Franciszek wychowywany był przez stryja Jakuba, rybaka i kowala w Chłapowie. W późniejszym okresie pływał jako marynarz na niemieckich żaglowcach. Brał udział w wojnie prusko-duńskiej. Twórca pierwszej maszoperii kutrowej. Pochowany na cmentarzu w Swarzewie.

Uwieczniony przez Augustyna Necla w powieściach Kutry o czerwonych żaglach i Maszopi. Patron ulicy w Sopocie (czasami błędnie określanej jako Jakuba Goyki)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Gierszewski (red.), Pomorscy patroni ulic Trójmiasta, Wydanie I, Ossolineum, Wrocław 1977, brak nr ISBN, s. 110