Fruktozamina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nazwą fruktozamina, lub także izoglukozamina określa się białka osocza krwi, głównie albuminy, które uległy procesowi glikacji białek. Ponieważ stężenie fruktozaminy koreluje z stopniem wyrównania glikemii w przebiegu cukrzycy jest ono wykorzystywane w monitorowania efektów leczenia tego schorzenia.

W związku z okresem półtrwania albumin wynoszącym 14-20 dni, jej poziom świadczy o wyrównaniu cukrzycy w przebiegu ostatnich 2 tygodni od oznaczenia.

Zakres norm:

  • osoby zdrowe – poniżej 285 μmol/l
  • cukrzyca wyrównana – 286 – 350 μmol/l
  • cukrzyca niewyrównana – powyżej 350 μmol/l

W przypadku hipoalbuminemii wartość diagnostyczna oznaczenia fruktozaminy traci na znaczeniu.

Uważa się, że bardziej obiektywnym oraz lepiej świadczącym o wyrównaniu cukrzycy jest oznaczanie hemoglobiny glikowanej. Wadą badania stężenia fruktozaminy jest ponadto to, że nie koreluje z ryzykiem rozwoju powikłań cukrzycowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Diabetologia pod red. Dariusza Moczulskiego, tom 6, Wielka Interna, s. 34, Wyd. Medical Tribune, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-60135-85-3

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.