Góra Bouffałowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Góra Bouffałowa
Ilustracja
Były Pałac Związków Zawodowych na Górze Bouffałowej
Państwo  Litwa
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Góra Bouffałowa
Góra Bouffałowa
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Góra Bouffałowa
Góra Bouffałowa
Ziemia54°41′05,28″N 25°16′19,02″E/54,684800 25,271950

Góra Bouffałowa, (lit. Taurakalnis[1], Pamėnkalnis) – wzgórze w Wilnie.

Górę Bouffałową często odwiedzają mieszkańcy miasta, głównie młodzież. Spotykają się na niej abiturienci szkół, by po balu kończącym edukację powitać na niej świt. Zimą jest trasą zjazdową dla snowboardzistów i saneczkarzy[1]. Górę jako miejsce zabaw dziecięcych opisywał także pisarz Karol Olgierd Borchardt, w książce „Znaczy Kapitan[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Litewski archeolog Vykintas Vaitkevičius ustalił, że w średniowieczu wzgórze to nazywano Czartowską lub Diabelską Górą. W 1441 książę Kazimierz Jagiellończyk swoim przywilejem nadał wzgórze Wilnu, spełniało ono rolę punktu orientacyjnego - "ipa usque ad fluvium Wilia ab vna et a Czarthowahora vsq ad Lukyschky partibus". Od XVII wieku ludność litewska nazywa je "Pamėnkalnis" czyli Góra Duchów (Widm)[3], na mapie z 1602 droga łącząca Wilię z Bramą Łukiską jest nazwana Pamėnkalnio. W drugiej połowie XVIII wieku wzgórze lub jego część kupił starosta stokliski Józef Teodor Doroszkiewicz Bouffał herbu Kościesza, od jego nazwiska powstała polska nazwa tego miejsca. W 1800 na jednym ze stoków został założony cmentarz ewangelicki[4]. W II połowie XIX wieku litewski historyk literatury Mykolas Biržiška po raz pierwszy użył określenia związanego z turem "Tauro kalnas", w 1860 przemysłowiec Wilhelm Szopen wybudował u podnóża Góry Bouffałowej browar (obecny Tauras). W 1907 powstała inicjatywa wybudowania na wzgórzu centrum kultury litewskiej, do grona zwolenników tego pomysłu należeli m.in. Mikalojus Konstantinas Čiurlionis i Jonas Basanavičius, przygotowania do realizacji przerwał wybuch I wojny światowej. W 1956 zniszczono cmentarz ewangelicki, na jego terenie powstał park. W 1974 na szczycie wzgórza wybudowano Pałac Ślubów, który został zaprojektowany przez Gedyminasa Baravykasa i jest uważany za jedną z najciekawszych budowli z czasów socjalistycznej Litwy[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Taurakalnis (pol.). Wileński portal turystyczny vilnius-tourism.lt. [dostęp 2013-01-06].
  2. Karol Olgierd Borchardt: Znaczy Kapitan. Poznaj Świat, 2010. ISBN 978-83-7380-785-3.
  3. Vykintas Vaitkevičius "Senosios Vilniaus šventvietės" Šiaurės Atėnai 15.11.2003
  4. a b Krzysztof Wałejko (z zespołem red. ks. Marek Borysiak, Anna Franko, Irena Jutkiewicz i Katarzyna Jutkiewicz: Praktyczny przewodnik po Wilnie. Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Krzysztof Wałejko", Suwałki 2003, s. 108-109. ISBN 83-918978-2-6.