Guano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Guano Chincha, Peru, 21 lutego 1863

Guanoodchody ptaków morskich (głównie kormoranów, pelikanów i głuptaków) lub nietoperzy, gromadzące się od wieków na powierzchni ziemi lub w jaskiniach, na terenach suchych, głównie na zachodnich wybrzeżach Ameryki Południowej (Chile, Peru) i wyspach sąsiednich. Grube pokłady eksploatowane są jako cenny nawóz naturalny. W krajach posiadających największe jego zasoby, tworzy się strefy chronione, dla kolonii ptaków które przyczyniają się do najszybszego przyrostu pokładów guana, zwłaszcza głuptaków i kormoranów[potrzebne źródło].

Skład[edytuj | edytuj kod]

Skład mineralny i chemiczny jest bardzo złożony, przeważają fosforany wapnia i magnezu. Louis J. i Maher Jr. wymieniają w swoich badaniach między innymi takie sole:

  • K4H5Al3(PO4)6·11H2O
  • H6K3Al5(PO4)8·18H2O
  • (NH4+, K+)3HP2O7·H2O
  • Al2NH4OH(PO4)2·2H2O

Historia i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Złoża guano były jedną z przyczyn tzw. „wojny o saletrę” pomiędzy Chile a Boliwią i Peru. Miało olbrzymie znaczenie zwłaszcza w XIX wieku. W XX wieku jednak spadło ono z powodu wprowadzenia do użycia nawozów sztucznych. Obecnie guano powoli znów jest coraz powszechniej stosowane. Wiąże się to przede wszystkim z rosnącą modą na „ekologiczne rolnictwo”[potrzebne źródło]. Obecnie największymi jego producentami są Peru, Chile, Mikronezja, Namibia, Seszele oraz położone na Oceanie Indyjskim Wyspy Czagos[potrzebne źródło]. W Polsce bardzo rzadko spotykane, jedynie w niektórych jaskiniach Ojcowa i okolic.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Palaeoecology 237 (2006) 19–31. W: Louis J. Maher Jr.: Environmental information from guano palynology of insectivorous bats of the central part of the United States of America. ELSEVIER, 2006.