Gustaw Kamieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób G. Kamieńskiego na Powązkach

Gustaw Kamieński ps. Gamaston (ur. 5 kwietnia 1848 w Siedlcach, zm. 31 stycznia 1930 w Warszawie) – polski pisarz nowelista, inżynier technolog budownictwa.

W 1870 ukończył Petersburski Państwowy Instytut Technologiczny[1]. Z wykształcenia był inżynierem budownictwa, specjalizował się w produkcji cementu. Należał do grupy założycieli Stowarzyszenia Techników Polskich (powstałego w 1874 jako Klub Techniczny)[2]. Pełnił funkcję prezesa Koła Żelbetników, które działało przy tym Stowarzyszeniu[3].

Pisarstwo było jego zamiłowaniem, któremu oddawał się w wolnym czasie. Przyjął pseudonim Gamaston, który stworzył łącząc łacińskie i angielskie określenie słowa kamień[4]. Był dramaturgiem, tworzył prozę. Jego twórczość w dwudziestoleciu była bardzo modna, wiele z jego utworów komediowych przeniesiono na deski teatralne. Ponieważ nowele nie ukazywały się w formie książkowej, a jedynie publikowano je w odcinkach w warszawskiej prasie, więc po 1945 szybko zostały szybko zapomniane. Przyczyniły się do tego również przemiany społeczne i zupełnie odmienne realia życia, od tych, które opisywał Gamaston. Gustaw Kamieński zmarł w 1930 i spoczął na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Fata Morgana
  • Fotografie bez retuszu
  • Lamparcie życie
  • Białe róże
  • Ogon królewskiego konia
  • Lazurowe zaślubiny
  • Czarna zagadka
  • Z moich szpargałów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]