Haaretz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Haaretz
הארץ
Newspapers.jpg
Wydanie angielskie i hebrajskie
Częstotliwość Dziennik
Kraj Izrael
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 1919
Redaktor naczelny Dov Alfon
Średni nakład 72 tys.
w weekend 100 tys. egz.
Strona internetowa czasopisma

Haaretz (hebr.: הארץ, dosł. "Kraj" ( Izraela") – założony w 1918 roku najstarszy dziennik wydawany w Izraelu. Publikowany jest w językach hebrajskim i angielskim. Porównując z innymi dziennikami takimi jak Maariv and Yedioth Ahronoth, Haaretz ma mniej zdjęć, teksty zaś są bardziej analityczne. Poza wiadomościami publikowane są również artykuły na tematy społeczne, recenzje książek, reportaże i komentarze polityczne. Około 65 000 czytelników regularnie kupuje hebrajskie wydanie. Angielska wersja jest sprzedawana w Ameryce Północnej. Wszystkie artykuły są równolegle publikowane w Internecie.

Podczas odbywającej się w październiku 2007 konferencji CAMERA (Komitet dla Rzetelności Informacji z Bliskiego Wschodu w Ameryce) jej przewodnicząca Andrea Levin powiedziała: "Żadna inna gazeta wydawana w Izraelu nie może się pochwalić równie wielkim międzynarodowym uznaniem, ponieważ Haaretz reprezentuje najwyższy poziom i posiada wprost zdumiewające internetowe wydanie w języku angielskim. Jest czytana przez miliony na całym świecie"[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Haaretz został wydany po raz pierwszy w 1918 roku i był gazetą sponsorowaną przez mandatowe władze brytyjskie w Palestynie[2]. W 1919 został przejęty przez rosyjskich syjonistów. Początkowo ukazywał sie pod tytułem Hadashot Ha'aretz ("Wiadomości z Ziemi"). Część poświęcona literaturze przyciągała wielu wiodących pisarzy języka hebrajskiego[3]. Redakcja w 1923 została przeniesiona z Jerozolimy do Tel Awiwu w czasie, gdy redaktorem naczelnym był Moshe Gluecksohn (pełniący tę funkcję w latach 1922-1937[4]). Salman Schocken, zamożny działacz syjonistyczny z Niemiec, kupił gazetę w 1937. Jego syn Gershom Schocken został naczelnym redaktorem i pozostał na tym stanowisku aż do 1990.[5]

Znaczący publicyści[edytuj | edytuj kod]

Obecni[edytuj | edytuj kod]

Dawni[edytuj | edytuj kod]

Wydanie internetowe[edytuj | edytuj kod]

Wydanie internetowe obejmuje zarówno oryginalną wersję hebrajską jak i angielskiej tłumaczenie. Prezydent Izraela Shimon Peres prowadzi swojego bloga na stronach gazety. Osobą stronę prowadzi również Shmuel Rosner, naczelny korespondent z USA. Posiada on działy "Czynnik Izraelski" oraz "Gość Rosnera".

Dodatki[edytuj | edytuj kod]

W ciągu tygodnia Haaretz ukazuje się z kilkoma różnymi dodatkami zawierającymi artykuły, komentarze, program radiowy i telewizyjny oraz łamigłówki Sudoku. Inne dodatki zawierają:

  • W tygodniu
    • Wiadomości (wraz z politycznymi komentarzami)
    • Galeria (Kultura i rozrywka, program radiowy i telewizyjny)
    • TheMarker (dodatek biznesowy)
  • Niedziela - Sport (poszerzony)
  • Środa - Literatura
  • Piątek
    • Wiadomości (poszerzone)
    • Musaf Haaretz (magazyn weekendowy)
    • Literatura
    • Nieruchomości
    • Wiadomości lokalne

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W maju 2007 roku dziennik Haaretz opublikował komiks o holocauście w swojej wymowie szeroko uznany za antypolski, szowinistyczny i stereotypowy. Komiks opowiada o dwóch żydowskich dziewczynkach podróżujących w wagonie pełnym pijanych Polaków, którzy planują wydanie ich w ręce nazistów. Dziewczynki ratuje niemiecki oficer, który częstuje je cukierkami. Listy protestacyjne do redakcji dziennika wysłali m.in. Roman Frister, były szef Haaretz i Ilona Dworak-Cousin, szefowa Towarzystwa Przyjaźni Izrael-Polska. W izraelskim radio komiks skrytykowała polska ambasador Agnieszka Magdziak-Miszewska.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]