Henryk Borucz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Borucz
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1984
Warszawa
Wzrost 178 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1935–1937 Jur Warszawa
1938–1939 Olszynka Grochowska
1945–1953 Polonia/Kolejarz-Polonia Warszawa 114 (0[a])
1955 Okęcie Warszawa
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1949–1951 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 5 (0)

Henryk Borucz (ur. 10 maja 1921 w Warszawie, zm. 8 czerwca 1984 tamże) – polski piłkarz, bramkarz. Długoletni zawodnik warszawskiej Polonii.

Do Polonii trafił po wojnie, wcześniej trenował w innych klubach warszawskich. Z Polonią triumfował w pierwszych powojennych mistrzostwach Polski (1946) oraz zdobył Puchar Polski (1952). Barw warszawskiego klubu bronił także w II lidze.

W reprezentacji debiutował 10 lipca 1949 w meczu z Węgrami, ostatni raz zagrał w 1951. Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 5 spotkań.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bez bilansu z sezonu 1953.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]