Hippocampus bargibanti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hippocampus bargibanti[1]
Whitley, 1970
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

promieniopłetwe

Nadrząd

kolcopłetwe

Rząd

igliczniokształtne

Podrząd

Syngnathoidei

Rodzina

igliczniowate

Podrodzina

Hippocampinae

Rodzaj

Hippocampus

Gatunek

Hippocampus bargibanti

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status none DD.svg
brak danych

Hippocampus bargibantigatunek morskiej ryby igliczniokształtnej z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae)[3][4]. Jest jednym z najmniejszych przedstawicieli rodzaju Hippocampus[5].

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy naukowy opis gatunku pojawił się za sprawą australijskiego ichtiologa i malakologa brytyjskiego pochodzenia Gilberta Percy’ego Whitleya w wydanym w 1970 Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. W listopadzie 1969 podczas zwyczajnego zgromadzenia członków Linnean Society of New South Wales zaprezentował on okazy znajdujące się w zbiorach Muzeum Australijskiego. Lektotyp AMS I.15418-001 i paralektotyp AMS I.15418-002 zostały odłowione na głębokości 30 m w pobliżu miasta Numea na Nowej Kaledonii przez nowokaledońskiego akwarystę Georgesa Bargibanta[4][6].

Pławikonik ten jest klasyfikowany w rodzaju Hippocampus w rodzinie ryb igliczniowatych (2019)[4]. Nazwa rodzajowa pochodzi od połączenia greckich słów „íppos” (ίππος) – oznaczającego konia – i „kampé” (καμπή) – zakrzywiony, zakręcony[3]. Epitet gatunkowy bargibanti odnosi się do nazwiska Georgesa Bargibanta[7].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest to gatunek morski. Jego występowanie związane jest w sposób mocno skorelowany z koralowcami rodzaju Muricella[2]. Występuje w wodach zwrotnikowych, w regionie zachodniego Indo-Pacyfiku, obejmując swym zasięgiem wody Australii, Filipin, Indonezji, Japonii, Malezji, Nowej Kaledonii, Papui-Nowej Gwinei, Wysp Salomona i Vanuatu. W podziale na regiony rybołówstwa FAO (ang. FAO Major Fishing Areas) notowany w regionach wschodniego (57) Oceanu Indyjskiego, a także północno-zachodniego (61) i środkowo-zachodniego (71) Oceanu Spokojnego[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Hippocampus bargibanti wśród Muricella plectana
Hippocampus bargibanti wśród Muricella paraplectana

Jest małym konikiem morskim. Osiąga maksymalnie 2,4 cm długości całkowitej (TL). Pysk ma krótki – stosunek długości głowy do długości pyska wynosi od 4,1 do 5,4, przeważnie zaś 4,6. Oznacza to, że pysk H. bargibanti w stosunku do długości głowy jest jednym z najkrótszych wśród Hippocampus, relatywnie około 2,5 raza krótszy niż u pławikonika kolczastego (Hippocampus histrix), który charakteryzuje się jednym z najdłuższych pysków wśród Hippocampus. Skórny pancerz jest oparty na 11 lub 12 pierścieniach w części korpusowej i 31–33 (przeważnie 31–32) w części ogonowej. Występuje krótka płetwa grzbietowa rozpostarta na 13–15, przeważnie jednak 14, promieniach miękkich, której podstawa podtrzymywana jest przez trzy pierścienie części korpusowej. Płetwy piersiowe zaś są zbudowane z 10, czasami 11, promieni miękkich. Na całym ciele są nieregularnie rozmieszczone kolce, mocno zaokrąglone, przypominające kształtem guzki. Występują pojedyncze kolce nad okiem i na policzku. Korona, podobnie kolce na ciele, przyjmuje postać zaokrąglonej główki[5].

W celu ukrycia się przed drapieżnikami wykorzystuje kamuflaż. Upodobnia się kolorystycznie do koralowców z rodzaju Muricella. Przyjmuje ubarwienie jasnoszare lub fioletowe z różowymi lub czerwonymi guzkami, jeśli środowisku jego życia towarzyszą kolonie Muricella plectana, lub żółte z pomarańczowymi guzkami, które związane jest z koloniami Muricella paraplectana[3].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Hippocampus bargibanti, podobnie jak wszystkie inne Hippocampus, wymieniony jest w załączniku II do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES). Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje go w kategorii DD (ang. data deficient), tzn. jako gatunek o nieokreślonym stopniu zagrożenia. Trend populacji jest nieznany[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hippocampus bargibanti, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2019-06-01] (ang.).
  2. a b c R. Pollom, Hippocampus bargibanti, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017, DOI10.2305/IUCN.UK.2017-3.RLTS.T10060A54904073.en [dostęp 2019-06-01] (ang.).
  3. a b c d Hippocampus histrix. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 2019-06-01]
  4. a b c R. Fricke, W. N. Eschmeyer, R. van der Laan (eds): Catalog of Fishes: genera, species, references electronic version). California Academy of Sciences. [dostęp 2019-06-01]. (ang.).
  5. a b Sara A. Lourie, Sarah J. Foster, Ernest W. T. Cooper, and Amanda C. J. Vincent: A Guide to the Identification of Seahorses. Waszyngton: Project Seahorse and TRAFFIC North America, 2004.
  6. Linnean Society of New South Wales: Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Sydney: Australasian Medical Publishing, 1970, s. 294. [dostęp 2019-06-01].
  7. David Pickell, Wally Siagian: Diving Bali: The Underwater Jewel of Southeast Asia. Singapore: Periplus Editions Ltd., 2010. ISBN 978-1-4629-0913-1. [dostęp 2019-06-01].