Hybrydyzacja Southerna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hybrydyzacja Southerna – stosowana w biologii molekularnej metoda służąca do wykrywania określonych fragmentów DNA. Jej nazwa pochodzi od nazwiska Edwina Southerna, który ją opisał i przedstawił w roku 1975[1].

Aby ją wykonać, należy przeprowadzić elektroforetyczne rozdzielenie mieszaniny fragmentów DNA (na przykład po cięciu enzymami restrykcyjnymi) i umieścić je w alkalicznym buforze, który wywoła denaturację DNA. Następnie całość przenosi się na nylonową błonę. Po odpowiednim spreparowaniu tej błony z DNA wykonuje się hybrydyzację z sondą molekularną, a następnie uwidacznia się (odpowiednią metodą detekcji) szukane fragmenty DNA.

Badanie to można przeprowadzić w sposób pozwalający określić ilość DNA w badanej próbce. Wówczas siłę sygnału przekłada się na poziom DNA obecnego w badanej próbce. Hybrydyzację Southerna stosuje się, między innymi, po cięciu DNA enzymami restrykcyjnymi lub po łańcuchowej reakcji polimerazy z użyciem mało specyficznych starterów lub w celu wykrycia obcego DNA w badanym organizmie (na przykład DNA wirusa u człowieka).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. E. M. Southern, Detection of specific sequences among DNA fragments separated by gel electrophoresis, „Journal of Molecular Biology”, 98 (3), 1975, s. 503–517, DOI10.1016/S0022-2836(75)80083-0, PMID1195397.