Hyesim Chingak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hyesim Chingak 혜심진각
Ch'we
Data i miejsce urodzenia 1178
Hwasun
Data śmierci 1234
Szkoła chogye
Linia przekazu
Dharmy zen
T'onghyo Pŏmil
Nauczyciel Pojo Chinul
Następca Mongyŏ Ch'ŏngjin
Zakon sŏn

Hyesim Chingak[1] (ur. 1178, zm. 1234; kor. 혜심진각) – koreański mistrz sŏn.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny Ch'we, urodził się w okręgu Hwasun w pobliżu klasztoru Susŏn. Już w dzieciństwie pragnął zostać mnichem lecz powstrzymywał go ciągły sprzeciw matki. Zaczął się więc kształcić w standardowym wówczas konfucjańskim kierunku. Jednak przez cały czas pilnie czytał buddyjskie sutry i śpiewał dhārani w sanskrycie. Gdy miał 24 lata zmarła jego matka i wreszcie mógł spełnić swoje marzenie.

Zaraz po spełnieniu obowiązków pogrzebowych przyjął święcenia mnisie od mistrza sŏn Chinula i wkrótce został jego najbliższym uczniem. Praktykował bardzo mocno; pewnego razu podczas wielkiej śnieżycy wszedł w samādhi i został całkowicie zasypany śniegiem. Życie uratowali mu jego towarzysze odkopując go.

W 1208 r. Chinul miał już dostateczne zaufanie do zdolności Hyesima i odszedł na stałe odosobnienie w Kyubong am. Jednak sam Hyesim był wówczas tak niechętny prowadzeniu wspólnoty, że sam także udał się na odosobnienie na górę Chiri. Dopiero po śmierci Chinula w 1210 r. Hyesim został zmuszony królewskim rozkazem do powrotu do Susŏn sa (sa = klasztor) i pełnienia funkcji duchowego przywódcy tej wspólnoty.

Jego działalność spowodowała dalszy jej rozkwit. Prawdopodobnie wspólnota liczyła wówczas ok. 1000 członków i klasztor był w ciągłej rozbudowie. Hyesim kroczył drogą wytyczoną przez swego nauczyciela, którego czcił do końca swego życia.

Cieszył się sławą i był nauczycielem nawet osób praktykujących w pięciu scholastycznych czy też doktrynalnych szkołach. Za swojego mistrza uważali go także król i premier. Hyesim uważał, że oświecenie nie jest zależne od płci, statusu społecznego czy nawet ordynacji. Gdy kobiety pisały do niego o swoich aspiracjach związanych z praktyką sŏn i niemożności ucieczki od swoich rodzin, zachęcał je do codziennej praktyki kunganowej. Zachęcał zarówno mniszki jak i kobiety świeckie do praktyki ze zrozumieniem, iż kobiety mogą osiągnąć oświecenie w tym życiu i naprawdę nie muszą czekać na odrodzenie się w ciele mężczyzny, jak to było w tym czasie ogólnie głoszone. Był mistrzem, który dopuszczał kobiety na letnie odosobnienia medytacyjne na dokładnie takich samych warunkach jak i mnichów[2].

Pewnego dnia, gdy przebywał w Pomun sa (także związanym z osobą Chinula), napisał wiersz:

W tym cichym pokoju
Długo myślałem o mym starym mistrzu.
Jego kokon pozostał w tych górach.
Jestem wciąż zasmucony, że zmarł nie mając jeszcze pięćdziesiątki,
Obrabowany ze swojej starości
I niezdolny do zobaczenia czasu, gdy nasza ścieżka rozkwita.

Jego największym dziełem było skompletowanie w 1226 r. pierwszego w Korei zbioru konganów Sŏnmun yŏmsong chip.

24 ostatnie lata życia spędził w klasztorze Songgwang, w którym był mistrzem sŏn.

Otrzymał tytuł narodowego nauczyciela (kuksa) i imię Chingam.

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

zobacz: Chinul

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Because of the Rain. Korean Zen Poems podaje brzmienia jego nazwiska jako Haesim
  2. Grace Schireson. Zen Women. (...). str. 131

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert E. Buswell, Jr. The Korean Approach to Zen: the Collected Works of Chinu. 1983
  • Soeng Sunim Mu, Thousand Peaks. Korean Zen - Traditions & Teachers, wyd. Rev. ed, Cumberland: Primary Point Press, 1991, ISBN 0-942795-02-4, OCLC 23896092.
  • Robert E. Buswell, Jr. The Zen Monastic Experience. Princeton University Press. Princeton, 1992. ​ISBN 0-691-07407-0
  • Grace Schireson. Zen Women. Beyond Tea Ladies, Iron Maidens and Macho Masters. Wisom Publication. Boston, 2009. ​ISBN 978-0-86171-475-9