Indukcja asymetryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indukcja asymetryczna – termin stereochemiczny opisujący zjawisko uprzywilejowanego tworzenia jednego enancjomeru lub diastereoizomeru w reakcji chemicznej jako efekt chiralnych właściwości substratu, katalizatora lub środowiska reakcji[1].

Termin ten został wprowadzony przez Emila Fischera podczas prac z węglowodanami[2].

Przypisy

  1. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać asymmetric induction, [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson, Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata, asymmetric induction, A. Jenkins (aktualizowanie), 2006–, DOI10.1351/goldbook.A00483 (ang.).
  2. Ari Koskinen: Asymmetric synthesis of natural product. Chichester ; New York: J. Wiley, 1993, s. 16. DOI: 10.1002/9781118347300.ch1. ISBN 0-471-93848-3.