Izofona (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izofona – w językoznawstwie wytyczona na mapie linia oddzielająca od siebie tereny, na których ten sam fonem rozwinął się na różne sposoby[1].

Przykładowo, w Wielkopolsce dawne spółgłoski sz, ż, cz, dż nie uległy zmianie, podczas gdy na Mazurach przeszły w s, z, c, dz. Na mapie językowej ilustrującej rozwój poszczególnych głosek oba te tereny będą oddzielone od siebie linią, będącą właśnie izofoną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Polański: Encyklopedia językoznawstwa ogólnego. Wrocław: Ossolineum, 1999. ISBN 83-04-04445-5.