Józef Kidoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Kidoń (ur. 9 marca 1890 w Rudzicy, zm. 10 marca 1968 w Warszawie) – polski malarz-portrecista.

W roku 1910 rozpoczął studia malarstwa w lwowskiej Wolnej Akademii Sztuki u Stanisława Kaczora Batowskiego i Ludwika Kwiatkowskiego. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany i jako oficer armii austriackiej w okolicach Triestu wykonywał rysunki dla prasy. Po wojnie powrócił do Lwowa. W roku 1922 przeniósł się do Warszawy, gdzie zdobył popularność jako malarz-portrecista warszawskich elit.

W kwietniu 1927 r. odbyła się pierwsza indywidualna wystawa Józefa Kidonia w Katowicach. W tym samym roku Kidoń sprowadził się na stałe do Katowic, gdzie pozostał do roku 1939. W Katowicach poznał działacza śląskiego Stanisława Ligonia.

W kwietniu 1929 został zarejestrowany Związek Zawodowy Artystów Plastyków na Śląsku. Ligoń został prezesem, a Kidoń członkiem zarządu. Związek liczył około 40 artystów.

Również na Śląsku Kidoń zajmował się portretowaniem osób z kręgu elit, m.in. wojewody Michała Grażyńskiego.

W roku 1939 Józef Kidoń wyjechał do Lwowa. Okres II wojny światowej spędził częściowo w Warszawie, częściowo w Krakowie.

W roku 1949 zamieszkał w Warszawie. Uczestniczył w wystawach grupy Niezależnych. W roku 1956 był jednym z członków-założycieli Ogólnopolskiej grupy „Zachęta”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]