Język fachowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język fachowy, język specjalistyczny, technolekt – środki języka standardowego (ogólnego sensu largo) używane przez specjalistów zajmujących się daną dziedziną[1]. Język fachowy przeciwstawia się zarówno językowi powszechnemu, jak i dialektom obiegowym[2]. Obejmuje zbiór elementów leksykalnych i stylów używanych do konstruowania tekstów wyspecjalizowanych, tworząc pewną nadbudowę języka ludzkiego[3].

Języki wyspecjalizowane opierają się na języku popularnym i ściśle z nim współdziałają[2]. Cechą charakterystyczną języka fachowego jest stosowanie wyrazów obcych oraz terminologii technicznej, służącej precyzyjnemu opisowi rzeczywistości zawodowej[4]. Słownictwo obecne w języku fachowym może być niespotykane poza konkretną dyscypliną lub pojedyncze słowa mogą przybierać w nim inne znaczenie niż w kontekście popularnym. Język fachowy cechuje się również uproszczeniami morfologicznymi, mającymi na celu uczynienie przekazu bardziej efektywnym i jednoznacznym[4]. Ma on ponadto charakter hermetyczny, gdyż jego zastosowanie jest ograniczone do hermetycznego grona specjalistów[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Technolekty.
  2. a b Abgrenzung von Fachsprache und Gemeinsprache. Fachbereich Translations-, Sprach- und Kulturwissenschaft der Universität Mainz. (niem.)
  3. Stanisław Szadyko, Istota, miejsce, rola i znaczenie języków specjalistycznych we współczesnym globalnym świecie, „Prosopon. Europejskie Studia Społeczno-Humanistyczne” (nr 1), 2012, s. 185–212, ISSN 1730-0266 [dostęp 2019-10-01] (pol.).
  4. a b c Krzysztof Sitkowski, Technolekt policyjny jako przykład języka specjalistycznego, „Conversatoria Linguistica” (12), 31 grudnia 2018, s. 245–256, ISSN 1897-1423 [dostęp 2019-10-01] (pol.).