Język urartyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Język urartyjski (język alarodyjski, język chaldejski)[1] – wymarły język z rodziny paleokaukaskiej, używany przez ludność starożytnego państwa Urartu w IX–VI w. p.n.e.[1] Znany z kilkuset zapisanych nowoasyryjskim pismem klinowym inskrypcji skalnych[1] i glinianych tabliczek znajdowanych w Anatolii, Syrii, Mezopotamii. Wykazuje związki z językiem huryckim[1]. Dziś jest już prawie pewne, że jest on kontynuacją jednego z dialektów, który wyodrębnił się z huryckiego.

Podobnie jak kultura hurycka, także i urartyjska miała znaczący wpływ na sąsiednie kultury. Po Uratryjczykach pozostały nazwy miejscowe, chociażby góry Ararat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Język urartycki. WIEM. [dostęp 2010-12-23].