Jakość kształcenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jakość kształcenia – ciągły proces wartościowania (oceny, kontroli, zagwarantowania, prowadzenia i ulepszania) systemu kształcenia.

Jakość kształcenia jest zazwyczaj pojmowana jako:

  • wyjątkowość lub doskonałość,
  • perfekcja, zgodność - niewystępowanie usterek,
  • sprawność w osiągnięciu celu,
  • wartość finansowa,
  • transformacja, umiejętność dostosowania się do zmieniających się wymagań i potrzeb[1],
  • satysfakcja studenta[2].

Jakość kształcenia jest obok wysokości czesnego podstawowym czynnikiem przyciągającym kandydatów na studia. Jest również czynnikiem konkurencji, rozumianej jako rywalizacja między instytucjami edukacyjnymi o realizację własnych interesów na drodze przedstawiania oferty atrakcyjniejszej od ofert innych uczelni[3]. Postrzeganą jakość kształcenia można obliczyć, wykorzystując dwa wskaźniki: pozycjonowania cenowego oraz presji konkurencyjnej. Uzyska się wówczas jeden z czterech układów rankingu wskaźników:

  • wysoki ranking pozycjonowania cenowego i wysoki presji konkurencyjnej. Oznacza to wysoką postrzeganą jakość studiów (studia są drogie a mimo to mają wielu studentów)
  • wysoki ranking pozycjonowania i niski presji. Oznacza to kształcenie na kierunku niszowym (lub zbyt wysoko ustalone czesne)
  • niski ranking pozycjonowania i wysoki presji konkurencyjnej. Oznacza to relatywnie tanie studia o silnej presji konkurencyjnej będącej zazwyczaj skutkiem niewłaściwego ustalenia cen w stosunku do konkurencji
  • niski ranking pozycjonowania i niski presji, oznacza kształcenie tanie i masowe lub tanie o małej liczbie studentów. W obu przypadkach wskazywać to może na niską postrzeganą jakość studiów[4].

Systemy zapewnienia jakości kształcenia[edytuj | edytuj kod]

Rozróżnia się wewnętrzne i zewnętrzne systemy zapewnienia jakości kształcenia.

  • Wewnętrzne systemy zapewnienia jakości kształcenia dotyczą kontroli i podnoszenia jakości wewnątrz szkoły wyższej.
  • Zewnętrzne systemy zapewnienia jakości kształcenia dotyczą zagwarantowania polepszania wyników działalności szkół wyższych lub jakości programów nauczania przez interwencję instytucji nadrzędnej[5].

Formy oceny jakości kształcenia[edytuj | edytuj kod]

Ocena jakości szkolnictwa wyższego odbywa się w ramach zewnętrznego systemu zapewnienia jakości kształcenia i może przybrać formę oceny:

  • dyscypliny lub programu kształcenia/kierunku studiów w ramach oceny programowej,
  • uczelni lub jej jednostki w ramach oceny instytucjonalnej,
  • wewnętrznego systemu zapewnienia jakości w ramach oceny systemowej[6].

Procedury oceny jakości kształcenia[edytuj | edytuj kod]

Jakość kształcenia jest oceniana w ramach jednej z czterech procedur:

Instytucje oceniające jakość kształcenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Harvey, L., Green, D., Delfinin quality, „Assessment and Evaluation in Higher Education: An International Journal”, vol. 18, nº 19/1993.
  2. Clewes D., A Student - centred Conceptual Model of Service Quality in Higher Education, „Quality in Higher Education”, vol. 9/1/2003.
  3. G. Bukowska, Konkurencja na „rynku” edukacji wyższej - uwarunkowania instytucjonalne, [w:] Partnerstwo publiczno-prywatne (PPP) w świetle doświadczeń międzynarodowych oraz strategii rozwoju szkolnictwa wyższego 2010-2020, Warszawa 2012.
  4. Janusz Kudła, Monika Stachowiak-Kudła, The higher education competition in Poland and the quality of teaching and research: the case of economic and law studies, „Ekonomia i Prawo”, vol. 13, nr 4, s. 471-482, 2014.
  5. Vlãsceanu L., Grűnberg L., Pãrlea D., Quality assurance and accreditation: A glossary of Basic terms and definitions, Bucarest 2004.
  6. a b Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
  7. Loi de programme n° 2006-450 du 18 avril 2006 pour la recherche, JORF n°92 du 19.04.2006 page 5820 texte n° 2).
  8. LOV 2005.04.01 nr 15: Lov om universiteter og høyskoler, § 2-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Clewes D., A Student - centred Conceptual Model of Service Quality in Higher Education, „Quality in Higher Education”, vol. 9/1/2003.
  • Harvey, L., Green, D., Delfinin quality, „Assessment and Evaluation in Higher Education: An International Journal”, vol. 18, nº 19/1993.
  • Janusz Kudła, Monika Stachowiak-Kudła, The higher education competition in Poland and the quality of teaching and research: the case of economic and law studies, [w:] „Ekonomia i Prawo”, vol. 13, nr 4, s. 471-482, 2014.
  • Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
  • Vlãsceanu L., Grűnberg L., Pãrlea D., Quality assurance and accreditation: A glossary of Basic terms and definitions, Bucarest 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]