Barasinga tykoczelna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jeleń Elda)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barasinga tykoczelna
Rucervus eldii[1]
(M'Clelland, 1842)
samiec
samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd parzystokopytne
Rodzina jeleniowate
Podrodzina jelenie
Rodzaj barasinga
Gatunek barasinga tykoczelna
Synonimy
  • Cervus eldii M'Clelland, 1842
Podgatunki
  • R. e. eldii (M'Clelland, 1842)
  • R. e. siamensis (Lydekker, 1915)
  • R. e. thamin Thomas, 1918
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Barasinga tykoczelna[3], jeleń Elda[4] (Rucervus eldii) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych (Cervidae), blisko spokrewniony z barasingą bagienną.

Występowanie i biotop[edytuj]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje północno-wschodnie Indie, południowe Chiny i Półwysep Indochiński.

Zasiedla otwarte równiny, zarośla nad brzegami rzek i jezior oraz bagna.

Charakterystyka ogólna[edytuj]

Podstawowe dane[edytuj]

Długość ciała Wysokość w kłębie Długość ogona Masa ciała Dojrzałość płciowa Okres godowy Długość ciąży Długość życia
do 180 cm 105-115 cm 20-30 cm 40-100 kg ok. 18 miesięcy luty-maj 220-240 dni ok. 10 lat

Wygląd[edytuj]

Średniej wielkości jeleń o wydłużonym, ciemnobrązowym ciele z jaśniejszym spodem, z długimi nogami. Samce osiągają 70-100 kg, maksymalnie 150 kg[5], a samice 40-70 kg masy ciała. Uszy średniej wielkości, szerokie, wyścielone gęstym włosem. Samce są większe od samic i masywniej zbudowane.

Poroże samców osiąga długość do 1 m, jest lirowato wygięte, z 7-16 rozgałęzieniami.

Tryb życia[edytuj]

Barasingi tykoczelne są zwierzętami roślinożernymi. Zjadają trawy, liście i kwiaty. Biologia gatunku jest słabo poznana. Prawdopodobnie prowadzi podobny tryb życia jak barasinga bagienna.

Podgatunki[edytuj]

Wyróżniono trzy podgatunki R. eldii[6][3][2]:

Niekiedy wyróżnia się jeszcze R. eldii hainanus Thomas 1918, endemiczną populację z wyspy Hajnan (Morze Południowochińskie) lecz zachodzi potrzeba dalszych badań nad uznaniem statusu podgatunku[7].

Znaczenie[edytuj]

Barasingi tykoczelne żerują na otwartych przestrzeniach w pobliżu zbiorników wodnych, przez co są łatwe do wytropienia i stanowią łatwy cel dla myśliwych. Są poławiane dla mięsa, skór i poroży.

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Liczebność populacji Barasingi tykoczelnej nie jest znana. W ogrodach zoologicznych zarejestrowano 377 osobników (2005)[8]

Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik I)[9].

Przypisy

  1. Rucervus eldii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Gray, T.N.E., Brook, S.M., McShea, W.J., Mahood, S., Ranjitsingh, M.K., Miyunt, A., Hussain, S.A. & Timmins, R. 2015. Rucervus eldii. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-06]
  3. a b Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 175. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 116, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Thamin or Brow-antlered Deer Cervus eldi, World deer
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Rucervus eldii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-06]
  7. C. N. Balakrishnan, S. L. Monfort, A. Gaur, L. Singh, M. D. Sorenson. Phylogeography and Conservation Genetics of Eld's Deer (Cervus eldi). „Molecular Ecology”. 12 (1), s. 1-10, 2003 (ang.). 
  8. World Association of Zoos and Aquariums.: Eld's Deer. (ang.). [dostęp 3 września 2007].
  9. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].

Bibliografia[edytuj]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. World Association of Zoos and Aquariums.: Eld's Deer. (ang.). [dostęp 3 września 2007].

Zobacz też[edytuj]