Jerzy Bryliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Bryliński
Jerzy Sas Bryliński
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1900
Janów
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 1975
Grappenhall
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Wojsko Polskie we Francji,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 21 Pułk Artylerii Lekkiej,
1 Pomorski Pułk Artylerii Ciężkiej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja)

Jerzy Sas Bryliński (ur. 11 listopada 1900 w Janowie, zm. 5 kwietnia 1975 w Grappenhall) – adwokat, major Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Bryliński urodził się 11 listopada 1900 w Janowie pod Lwowem[1][2]. Kształcił się w C. K. Gimnazjum III w Krakowie, gdzie w 1918 ukończył chlubnie VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w terminie letnim[1]. Wkrótce potem u kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[2].

Ukończył studia uzyskując stopień doktora praw[2]. Zasiadł w Radzie Naczelnej Kandydatów Adwokackich Małopolski i Śląska Cieszyńskiego, wybranej w czerwcu 1927[3]. Publikował w czasopiśmie „Głos Adwokatów[4]. Z dniem 23 września 1932 został wpisany na listę adwokatów w Okręgu Izby Adwokackiej w Krakowie[5]. W dalszym okresie II Rzeczypospolitej pracował jako adwokat w Krakowie[2][6].

W Wojsku Polskim został awansowany na stopień porucznika rezerwy artylerii starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932[7]. W 1934 był oficerem rezerwowym 21 Pułku Artylerii Lekkiej[8]. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Zachód i został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W stopniu kapitana w 1940 pełnił stanowisko dowódcy 3 baterii I dywizjonu oraz dowódcy dywizjonu w 1 Pomorskim Pułku Artylerii Ciężkiej[9][2].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[2]. Do końca życia pozostawał w stopniu majora[2]. Zmarł 5 kwietnia 1975 w Grappenhall w Anglii[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. III Gimnazyum w Krakowie za rok szkolny 1917/18. Kraków: 1919, s. 17.
  2. a b c d e f g h i j Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 28, s. 95, Czerwiec 1975. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Komunikat. „Głos Adwokatów”. Nr 6, s. 470, 1927. 
  4. Jerzy Bryliński. O znaczeniu prawnika dla państwa. „Głos Adwokatów”. Nr 6, s. 464, 1927. 
  5. Zmiany w adwokaturze. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”. Nr 22, s. 375, 1 grudnia 1932. 
  6. Zdzisław Zarzycki: O dwóch krakowskich przedwojennych procesach separacyjnych. W: Wacław Uruszczak, Dorota Malec (red.): Krakowskie studia z historii państwa i prawa, Tom 2. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 230. ISBN 978-83-233-2461-4.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 140.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 633.
  9. Szczurowski 2001 ↓, s. 43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]