Polskie Siły Zbrojne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Naszywka noszona przez żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na rękawach kurtek i płaszczy.
Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych generał broni Władysław Sikorski
Winston Churchill wizytuje w towarzystwie Władysława Sikorskiego jednostkę Polskich Sił Zbrojnych

Polskie Siły Zbrojne – nazwa własna Wojska Polskiego czasu wojny[1], zorganizowane formacje wojskowe, utworzone jesienią 1939 poza granicami Polski, na podstawie międzysojuszniczych umów podpisanych przez Wielką Brytanię i Francję[2].

Polskimi Siłami Zbrojnymi dowodził Naczelny Wódz[3].

Ich częścią była Armia Krajowa, czyli „Polskie Siły Zbrojne w Kraju”[1].

Zostały rozwiązane przez władze brytyjskie w 1947 roku[4].

W literaturze funkcjonuje, często równolegle, nieformalna nazwa „Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie”, rozpowszechniona z pobudek politycznych dla przeciwstawienia Wojsku Polskiemu na froncie wschodnim[1].

Wojsko Polskie we Francji[edytuj | edytuj kod]

Wojsko Polskie w kampanii norweskiej[edytuj | edytuj kod]

W kampanii norweskiej uczestniczyła Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich (bitwa o Narwik, maj 1940) oraz okręty Polskiej Marynarki Wojennej.

Formowanie polskich oddziałów w Azji[edytuj | edytuj kod]

W Syrii formowano Samodzielną Brygadę Strzelców Karpackich (dowódca płk później gen. Stanisław Kopański).

Polskie Siły Zbrojne w Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod]

Polskie Siły Zbrojne w ZSRR[edytuj | edytuj kod]

Polskie Siły Zbrojne na Bliskim i Środkowym Wschodzie[edytuj | edytuj kod]

Brygada Strzelców Karpackich brała udział w walkach w Syrii, Palestynie i w Egipcie. Od lipca 1941 uczestniczyła w operacjach na obszarze Libii (m.in. wsławiła się w obronie Tobruku), będąc w latach 1941-1942 jedyną jednostką wojsk lądowych PSZ zaangażowaną w działania bojowe.

Polskie Siły Zbrojne w kampanii apenińskiej i na froncie zachodnim[edytuj | edytuj kod]

Organizacja Polskich Sił Zbrojnych 1941-1945[edytuj | edytuj kod]

Według rozkazu Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych i Ministra Spraw Wojskowych generała Władysława Sikorskiego L.dz. 555/tjn./O.I./Og.Org./41 z 11 marca 1941 Organizacja Naczelnych Władz Sił Zbrojnych i Centralnych Instytucji Wojskowych[5] organizacja Polskich Sił Zbrojnych przedstawiała się następująco:

  • Naczelne Władze Sił Zbrojnych:
    • Naczelny Wódz i Minister Spraw Wojskowych.
  • Organa pracy Naczelnego Wodza i Ministra Spraw Wojskowych:
    • Szef Sztabu Naczelnego Wodza;
    • Wiceminister Spraw Wojskowych;
    • Inspektor Lotnictwa;
    • Szef Kierownictwa Marynarki Wojennej;
    • Szef Gabinetu Naczelnego Wodza i Ministra Spraw Wojskowych.
  • Centralne Instytucje Wojskowe:
    • Biskup Polowy;
    • Szef Sądownictwa Wojskowego i Naczelny Prokurator Wojskowy;
    • Centralna Komisja Regulaminowa;
    • Wojskowy Trybunał Orzekający;
    • Biuro Administracji FON i Darów;
    • Wojskowy Instytut Techniczny.

Pod koniec maja 1945 roku liczebność Polskich Sił Zbrojnych wynosiła od 200 tysięcy[6] do 210 tysięcy[7] żołnierzy, zaś wiosną 1946 roku ponad 240 tysięcy.

Rozformowanie Polskich Sił Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

3 września 1946 roku Rada Ministrów urlopowała bezterminowo żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych.

Rok 1947 jest datą symboliczną rozwiązania Polskich Sił Zbrojnych[4].

Koszty utrzymania Polskich Sił Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

Finansowanie Polskich Sił Zbrojnych regulowały umowy zawarte przez rząd polski z poszczególnymi rządami sojuszniczymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]