Johannes Block

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Johannes Block
ilustracja
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

17 listopada 1894
Büschdorf

Data i miejsce śmierci

26 stycznia 1945
koło Kielc

Przebieg służby
Lata służby

19141924, 19341945

Siły zbrojne

Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht

Stanowiska

dowódca 294 Dywizji Piechoty, XIII Korpusu Armijnego i LVI Korpusu Pancernego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie (III Rzesza) Medal upamiętniający 9 listopada 1923 (III Rzesza) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942

Johannes Block (ur. 17 listopada 1894 Büschdorf, zm. 26 stycznia 1945 koło Kielc) – niemiecki generał z okresu II wojny światowej, odznaczony Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Büschdorf[1].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił na ochotnika do armii, do 75 pułku artylerii polowej. Następnie służył w kolumnie amunicyjnej i w 36 pułku fizylierów brał udział w walkach, w czasie których został ranny. Po wyleczeniu trafił do batalionu zapasowego 36 pułku fizylierów, a potem jako kandydat na oficera do batalionu zapasowego 146 pułku piechoty, skąd został skierowany do szkoły oficerskiej, którą ukończył w listopadzie 1915 roku. Następnie pełni służbę w 146 pułku piechoty, a następnie w 208 rezerwowym pułku piechoty. Jest tam dowódcą oddziału szturmowego. W lipcu 1917 roku ponownie ranny, znalazł się w szpitalu, skąd wrócił do 146 pułku piechoty, jako dowódca oddziału moździerzy w I batalionie tego pułku. W styczniu 1918 roku został skierowany do armii tureckiej, gdzie do lipca 1918 roku jest szefem i instruktorem kursu dla oddziałów tureckich. Odwołany z powodu choroby, po wyleczeniu ponownie wrócił do 146 pułku piechoty, gdzie był dowódcą kompanii, a następnie w 40 pułku piechoty gdzie był początkowo dowódcą kampanii, a następnie adiutantem pułku.

Po zakończeniu wojny służy początkowo jako dowódca kompanii w 120 pułku piechoty, a następnie jest oficerem operacyjnym w sztabie 3 pułku piechoty oraz pełni to samo stanowisko w 2 pułku piechoty. W tym czasie ukończył kurs w szkole piechoty w Monachium i uczestniczył puczu monachijskiego w dniu 9 listopada 1923 roku i z tego powodu w dniu 31 maja 1924 roku został zwolniony ze służby zawodowej i przeniesiony do rezerwy.

Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera wstępuje ponownie do wojska do 4 pułku piechoty, a później jest dowódcą kompanii w pułku piechoty Kolberg i ponownie w 4 pułku piechoty. W dniu 1 lutego 1937 roku został dowódcą I batalionu 4 pułku piechoty.

We wrześniu 1939 roku bierze udział w kampanii wrześniowej nadal jako dowódcą batalionu. W dniu 14 marca 1940 roku został dowódcą 202 pułku piechoty i jako jego dowódca uczestniczy w kampanii francuskiej w 1940 roku oraz ataku na ZSRR. W okresie od 1 września 1942 do 24 grudnia 1943 roku jest dowódcą 294 Dywizji Piechoty, która prowadziła walki na terenie Ukrainy nad rzeką Mius i miasta Stalino.

Po odwołaniu z funkcji dowódcy dywizji pozostawał w okresie od grudnia 1943 do kwietnia 1944 roku w dyspozycji OKH, w tym okresie ukończył kurs dowódców korpusów w Döberitz-Elsgrund.

W kwietniu 1944 roku skierowany do dyspozycji dowódcy Grupy Armii „Północna Ukraina”, a w dniu 25 kwietnia 1944 roku został dowódcą XIII Korpusu Armijnego na froncie wschodnim, a następnie w dniu 5 czerwca 1944 roku dowódcą LVI Korpusu Pancernego. Jako dowódca tych korpusów bierze udział w walkach na terenie zachodniej Ukrainy i Polski.

W styczniu 1945 roku dowodzony przez niego LVI Korpus Pancerny walczy w rejonie przyczółka na Wiśle pomiędzy Dęblinem i Puławami. Po rozpoczęciu ofensywy styczniowej przez 1 Front Białoruski korpus został rozbity, a jego resztki wycofywały się w kierunku Kielc, a jego dowódca zginął.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kandydat na oficera (Fähnrich) (9 grudnia 1915)
  • podporucznik (Leutnant) (11 maja 1916)
  • porucznik (Oberleutnant) (1 czerwca 1934)
  • kapitan (Hauptmann) (1 czerwca 1934)
  • major (Major) (1 marca 1936)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (1 sierpnia 1938)
  • pułkownik (Oberst) (1 sierpnia 1941)
  • generał major (Generalmajor) (1 września 1942)
  • generał lejtnant (Generalleutnant) (21 stycznia 1943)
  • generał piechoty (General der Infanterie) (20 sierpnia 1944)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1950 roku wieś włączona została w granice miasta Halle (Saale).
  2. W ten sposób było oznaczanie drugie nadanie Krzyża Żelaznego tej samej klasy, ale za działania w II wojnie światowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Константин Залесский: Железный крест. Самая известная военная награда Второй мировой войны. Moskwa: Яуза-Пресс, 2007. ISBN 978-5-903339-37-2. (ros.).
  • Block, Johannes. Lexikon der Wehrmacht. [dostęp 2013-07-01]. (niem.).