John Downey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

John Downey (ur. 1930), oficer Centralnej Agencji Wywiadowczej, wzięty do niewoli w Chinach 29 listopada 1952.

Podczas studiów na Uniwersytecie Yale został zwerbowany do CIA. Po przeszkoleniu został skierowany do ściśle tajnej bazy agencji w Japonii, skąd zwerbowanych agentów (głównie na Tajwanie) po przeszkoleniu kierowano do Chin. Podczas jednej z takich operacji 29 listopada 1952 nieoznakowana dakota C-47 ostrzelana została przez chińską artylerię przeciwlotniczą i zmuszona do lądowania. Na jej pokładzie poza pilotami z Tajwanu i Downeyem znajdował się jeszcze jeden oficer CIA o nazwisku Richard Fecteau i siedmiu tajwańskich agentów, których miano zrzucić w górach Mandżurii. Zorientowani o charakterze misji dzięki własnemu nasłuchowi radiowemu Chińczycy aresztowali Downeya i Fecteau. Tajwańczyków prawdopodobnie stracono lub przewerbowano. Trzymając się ustalonej wcześniej wersji Departament Stanu oświadczył, że samolot z dwoma pracownikami departamentu obrony Fecteau i Downeyem zaginął podczas rutynowego lotu z Seulu do Tokio; obu uznano oficjalnie za zmarłych. W tym samym czasie Stany Zjednoczone i Chiny doprowadziły do podpisania porozumienia o wymianie jeńców wojennych z zakończonego niedawno konfliktu koreańskiego. Lecz ani Richard Fecteau, ani John Downey nie znaleźli się na liście sporządzonej przez Amerykanów - wynikało to z nieprzyznania się przez władze USA, że obaj byli pracownikami CIA. W 1957 Chińczycy korzystając z kanałów pośrednich ponownie złożyli propozycję zwolnienia skazanych oficerów, jednak ówczesny Sekretarz Stanu John Foster Dulles odrzucił tę propozycję.

Obu więźniów zwolniono dopiero po oficjalnym potwierdzeniu ich związków z CIA przez prezydenta Nixona. Richard Fecteau wyszedł na wolność w 1971, John Downey dwa lata później w 1973.