Julian Fabiański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julian Fabiański (ur. 1866, zm. 1943) – polski profesor inżynier wiertnictwa i wydobywania nafty.

Od 1917 wykładowca, po przejściu Leona Syroczyńskiego na emeryturę w 1919, dyrektor Katedry Górnictwa Politechniki Lwowskiej. roku akademickim 1922/23 i 1923/24 był rektorem Politechniki Lwowskiej, a w roku akademickim 1924/25 prorektorem[1]. W grudniu 1936 otrzymał tytuł profesora honorowego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej[2].

W 1936 otrzymał tytuł profesora honorowego tej uczelni[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Politechnika Lwowska 1844-1945, www.lwow.home.pl [dostęp 2017-11-18].
  2. Nominacje na Uniwersytecie Lwowskim i Politechnice. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 295 z 23 grudnia 1936. 
  3. Politechnika Lwowska, www.lwow.home.pl [dostęp 2017-11-18].
  4. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 283 z 8 grudnia 1929. 
  5. Kronika. Dekoracja Orderem Odrodzenia Polski. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 58 z 11 marca 1930.